براهني؛ شاعر لحظه ١

بیا وُ قطره ای از آن پیاله را به حلق ِ من فروچکان و آفتاب را نشان بده که می لمد به روی سبزه های گرم نسیم را نشان بده که می وزد چنان خفیف وُ نرم که گوییا نمی وزد مرا به خواب ِ عشق ِ اوّل ِ جوانی ام رجوع داده اى عطش برای دیدن ِ تو سوخته زبان ِ من به من بگو،عطش چگونه بی زبان،بیان شود تو مهربان ِ من،بیا کنار ِ پنجره و پیش از آن که قد ِ نیمه تیرسان ِ من کمان شود بهار را به من نشان بده رضا براهني