تکنوازان و رهبران ارکستر
معمولا در ادبیات فوتبال جهان، بهترین شماره دههای تاریخ را عمدتا به دو گروه بزرگ تقسیم میکنند: «سولیستها» و «استراتژیستها».
منظور از «سولیستها» آن دسته بازیکنانی هستند که توانایی تکنیکی و قابلیتهای فردی آنان بر جنبههای فیزیکی و توانش بازیسازی و روح مدیریت آنان میچربد. این بازیکنان را در اصطلاح رایج درادبیات فوتبال اروپا، «شعبدهبازان» یا «جادوگران» نیز مینامند. بازیکنانی چون اوزهبیو، جرج بست، زیکو، مارادونا، پلاتینی، باجو و رونالدینهو در این گروه جای میگیرند. لیونل مسی نیز میرود تا به یکی از بزرگان این گروه تبدیل شود. ویژگی این دسته از بازیکنان آن است که با تواناییهای نبوغآسای فردی در هر لحظه میتوانند با یک اقدام هوشمندانه سرنوشت بازی را رقم بزنند.
«استراتژیستها» بر خلاف گروه نخست، آن بازیکنانی هستند که قدرت بازیسازی و مدیریت و نیز ظرفیتهای فیزیکی آنان بر تواناییهای فردیشان میچربد و در میدان اندیشهای راهبردی درسر میپرورانند. اینگونه بازیکنان از روح فرماندهی بیشتری نسبت به گروه اول برخوردارند و تیم را به حرکت درمیآورند و به دنبال خود میکشند. بازیکنانی چون بابی چارلتون، ولفگانگ اوورات، جیانی ریورا، گونتر نتزر، رود گولیت، زینالدین زیدان و فرانچسکو توتی در این گروه جای میگیرند.
در ادبیات فوتبال اروپا، برای توصیف دو گروه یاد شده، از واژگان جهان موسیقی نیز بهره گرفته میشود: «سولیستها» همان «تکنوازان» هستند و «استراتژیستها» همان «رهبران ارکستر». برپایهی همین تقسیمبندی تمثیلی گفته میشود که کاملترین بازیکنان شمارهی ۱۰ کسانی بودهاند که ویژگیهای هر دو گروه را یکجا در خود گردآوردهاند. در واقع اگر مجاز باشیم تیم فوتبال را با یک ارکستر موسیقی مقایسه کنیم، میتوانیم بگوییم که این گروه سوم از بازیکنان شماره ۱۰، هم درخشش «تکنوازان» را دارند و هم اقتدار «رهبران ارکستر» را. به همین دلیل آنان را کاملترین شماره دهها مینامند و معتقدند، تیمی که تکنواز و رهبر ارکسترش همزمان در وجود یک بازیکن تجلی یافته باشد، زیباترین نوع فوتبال را نمایش میدهد. در این رابطه، دو بازیکن یعنی ادسون آرانتس دوناسیمنتو ملقب به پله و نیز یوهان کرویف را کاملترین شمارهی ۱۰ همهی ادوار تاریخ فوتبال میدانند، اگر چه همان گونه که در نوشتهای دیگر به آن اشاره شده، کرویف همواره پیراهن شماره ۱۴ بر تن میکرد
