طرفداری- چیرو ایموبیله، مهاجم ۲۷ ساله باشگاه لاتزیو به بهترین لحظات دوران فوتبالش رسیده است. ایموبیله که زمانی در ۲۳ سالگی، با به ثمر رساندن ۲۲ گل در تورینو آقای گل سری آ شد، با انتقال به بوندسلیگا و بروسیا دورتموند، هرگز نتوانست روزهایش در ایتالیا را تکرار کند. ایموبیله تنها یک فصل در دورتموند حضور داشت و با به ثمر رساندن ۱۰ گل در ۳۴ بازی(۴ گل در ۶ بازی لیگ قهرمانان)، آلمان را ترک کرد. پس از دوران قرضی کوتاه در سویا، چیرو دوباره به تورینو بازگشت تا چند ماه بعد، توجه مسئولان لاتزیو را جلب کند و به این تیم بپیوندد.

لاتزیو، ایموبیله را دوباره به دنیای فوتبال بازگرداند. چیرو در فصل اول حضورش در این تیم با ثبت ۲۶ گل و ۷ پاس گل در ۴۱ بازی، اعتماد اینزاگی را بدست آورد. وی در فصل جاری حتی وضعیتش را بهتر کرده است. چیرو ایموبیله که با فاصله گرفتن از مهاجم ایستای دوران تورینو، حالا در لاتزیو از میانه میدان توپ می گیرد، گلزنی می کند، گل می سازد و  از ابتدای فصل تاکنون در ۹ بازی، ۱۲ گل و ۴ پاس گل را ثبت کرده است.

چیرو ایموبیله

ستاره عقاب ها در مصاحبه با کوریره دلو اسپرت، اعتراف کرده است که با اینکه متولد ناپل است، طرفدار یوونتوس بوده و سرانجام در ۱۶ سالگی موفق می شود به آکادمی بیانکونری راه پیدا کند:

سخت بود. شهری جدید با هم تیمی هایی از نواحی و حتی کشورهای مختلف. کم سن بودیم و آنها حتی بدون اجازه والدین نمی گذاشتند عصر بیرون برویم. من می توانستم بعد از آمار خوبم در پسکارا و جنوا به یوونتوس برگردم اما زمانی که در تورینو آقای گل شدم، ماندن در همان شهر با پیراهن یک تیم دیگر خیلی دشوار بود.

ایموبیله دورتموند

انتقال به دورتموند:

بروسیا دورتموند واقعا برای من خیلی سخت بود. از خانه دور شده بودم و زبان آنها را نمی فهمیدم. خوشبختانه همیشه یک مترجم با من بود و تلاش می کرد زمانی که مربی با من صحبت می کند، از وضعیت تیم بگوید اما بیرون از زمین همه چیز خیلی پیچیده بود. هرگز نفهمیدم چرا رسانه های آلمانی با من مشکل داشتند. آنها مقالاتی نوشتند که بایرن مونیخ از رئال مادرید بازیکن می خرد و دورتموند از تورینو! شاید آنها هنوز از قهرمانی ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۶ در خاک آلمان ناراحت بودند.  

ایموبیله سویا

تجربه سویا:

در سویا شرایط کمی بهتر بود. در مقایسه با دورتموند، شهر سویل زیبا بود و مردم گرم بودند. ما خانه خیلی خوبی پیدا کردیم. متاسفانه من انتخاب اول سرمربی وقت سویا نبودم و هرگز شانس این را پیدا نکردم که خودم را نشان دهم. در پایان، از باشگاه خواستم که با جدایی ام موافقت کند، زیرا حس خوبی نسبت به تاکتیک های تیم نداشتم. قدرت من این بود که به خودم گفتم اگر اونای امری علاقه ای به من ندارد، مربی ای پیدا می کنم که دوست دارد با من کار کند. سیمونه اینزاگی از راه رسید و همه چیز تغییر کرد. لاتزیو، محیطی ایده آل برای من است و اینزاگی با ایمان داشتن به توانایی من، کمک کرد خودم را دوباره پیدا کنم. او من را به بازیکن مهم تیمِ مهمترین شهر ایتالیا تبدیل کرد. تا ابد، قدردان این فرصت خواهم بود. لاتزیو در سطح اول سری آ رقابت می کند و ما نمی توانیم این را مخفی کنیم. باید به این روند ادامه دهیم. مشخصا هنوز در سطح یوونتوس یا ناپولی نیستیم اما باید سعی کنیم قدم به قدم، این فاصله را کمتر کنیم. 

جام جهانی؟

 فکر می کنم به جام جهانی می رسیم. ونتورا ایده های مهمی دارد اما زمان می خواهد. با تیم ملی هنوز زمان زیادی برای تمرین نداشته ایم اما ما از قدرت خود آگاهیم و می دانیم که می توانیم به پلی آف برویم. رقابت ها دشوار است اما ایمان دارم که می توانیم صعود کنیم.