اگر خوانیتو زنده بود در رو 10 نوامبر 63 ساله می شد. اگر بیرحمی زندگی و تصادف رانندگی در روز 2 آوریل 1992 نبود (فراموش نکنیم که برای دیدن بازی رئال و تورینو به مادرید آمده بود تا هم تیمی های سابقش را ببیند) مثل زیدان فعلی داشتیم موفقیت هایش روی نیمکت برنابئو را می دیدیم. این نابغه آن قدر رئال را دوست داشت که مربیگریش را در مریدا شروع کرد و تصمیم گرفت در آن جا خودش را به عنوان یک مربی نوآور مطرح کند و تلاش کند تا باشگاه زندگیش را به استخدام خود مجبور کند. خوانیتو اسطورگی شماره هفت را در تاریخ ثبت کرد و بعد از او بوتراگوئنو، رائول و رونالدو وارثان شایسته این شماره بودند.
رونالدو تا همیشه به خاطر آمار بی نظیرش در یادها می ماند. او هوگو سانچز، پوشکاش، سانتیانا، دی استفانو و خود رائول را با بالاترین سرعت ممکن پشت سر گذاشته است. او سیری ناپذیر است و جاه طلبی فوق العاده ای دارد و درست مثل رائول و خوانیتو هواداران را مقهور خود کرده است. رونالدو باید دشمنانش را فراموش کند چون آمارها خودشان گویا هستند و بعد از آن با قلبی گشاده هواداران را در آغوش بگیرد. کریستیانو خاطره زنده رئال مادرید است اما اگر بتواند خودش را از نظر احساسی کنترل کند به همه چیز می رسد…
توماس رونکرو
