وقتی میخواهیم از سپردن سکان هدایت آتزوری به دستان آنجلوتی صحبت میکنیم، بحث در مورد امکان یا عدم امکان نیست، بحث در مورد "چه موقع؟" است. خود کارلتو بارها در مصاحبه های متعددی اشاره کرده است که روزی مربی لاجوردی پوشان خواهد شد و در ایتالیا هم طرفداران این ایده کم نیستند. خاطرم هست مربی سابق میلان حدود دو سال پیش در مورد این ایده که روزی مربی آتزوری شود صحبت کرد و گفت دوست دارد در جام جهانی 2030 ایتالیا را به قهرمانی جام جهانی نایل کرده و از فوتبال خداحافظی کند. (برای آنها که ممکن است ندانند: این صحبت کارلتو از مربوط به یک اصل اتفاقی در تاریخ جام جهانی است " ایتالیایی ها هر 12 سال یک بار به فینال میرسند و هر 24 سال یک بار قهرمان می شوند و سال 2030 نوبت قهرمانی ایتالیاست!" در یک کلام یک خرافه ی زیبا از جنس ما فوتبالی ها) ایتالیایی ها هر وقت بیشتر از همیشه نادیده گرفته شوند بهتر عمل میکنند و واقعیت این است که برای جام جهانی روسیه بسیار شانس اندکی برای آنها تصور می شود. دیگر تیم هایی که به ظاهر شانس بیشتری از ایتالیا دارند کم کم دو رقمی می شوند. الان وقت سورپرایز کردن است.
با این همین استدلال بالا (خرافه ای که خود کارلتو هم به آن باور دارد) جام جهانی روسیه نبردگاهیست که ایتالیا باید نایب قهرمان شد! کارلتو در آن سال 70 ساله خواهد بود و ما طرفداران ایتالیا بیش از هر زمان دیگری الان به او نیاز داریم. این تیم با ایده های عجیب ونتورا مشخص نیست چه سرنوشتی خواهد داشت و حتی رسیدن به نیمه نهایی جام جهانی هم یک ستاورد بزرگ برای آتزوری به شمار می رود و اگر کارلتو این موقعیت را بپذیرد نایب قهرمانی هم او را بیش از پیش محبوب می کند و لزوما برای قهرمان شدن در ذهن و فکر مردم نیازی به قهرمانی نیست! قبول نکردن پیشنهاد امروز ایتالیا (اگر پیشنهاد بدهند) مثل قبول نکردن پیشنهاد سرمربیگری میلان در چند سال اخیر است و شاید این شائبه را ایجاد کند که کارلتو شجاعت کافی ندارد.
کارلتو شاید در تورنمونت های طولانی مثل لیگ موفق نباشد اما مرد مسابقات حذفی است، چه رزومه ای قوی تر از سه بار قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و چهار لیگ در چهار کشور مختلف برای گرفتن سرمربیگری ایتالیا مناسب تر است؟ روزمه آنجلوتی در مقایسه با رزومه ساوتگیت و لو و لوپتگی و دشان در زمان قبول هدایت تیم های ملی شان به مراتب خیلی بهتر است. الان هم به گفته خودش تا انتهای فصل به هیچ باشگاهی نخواهد رفت، پس چه فرصتی بهتر از این؟ مگر یادتان رفته زمانی که فان خال سرمربی هلند شد چه اتفاقی رخ داد؟ بلی، مسیر ایتالیا و کارلتو این بار خیلی به هم نزدیک شده و فقط نیاز است دو نفر شجاع باشند: تاوکیو با دعوت از آنجلوتی و کارلتو با قبول این دعوت. ما ایتالیایی ها دو جام جهانی است زجر کشیده ایم ولی این بار فرصت خوبی برای جبران زخم های 2010 و 2014 مهیاست. ستاره ی پنجم نه ولی یک بازگشت آبرومندانه از روسیه تمام چیزی است که در ایتالیا می خواهند.
