طرفداری - مدت ها قبل از آن که فلورنتینو پرز، مالک رئال مادرید، جهان را با واژه "کهکشانی ها" آشنا کند، باشگاه های اروپایی به امید موفقیت های درون و بیرون از زمین، در حال خرید فوق ستاره ها بودند. در سال 1982، باشگاه بارسلونا برای خرید بازیکن کهکشانی خودش دست به کار شد و دیگو مارادونا را به خدمت گرفت. این امر به طوری غیر عمدی باعث رخ دادن سلسله ای از اتفاقات گشت و در نهایت موجب شد تا آلن سیمونسن، یکی از خطرناک ترین مهاجمان دنیای فوتبال در آن زمان، کاتالونیا را برای پیوستن به باشگاه دسته دومی چارلتون اتلتیک انگلستان ترک کند.
کمتر کسی پیش بینی می کرد که این مهاجم دانمارکی، بازیکنی که جایزه بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را در سال 1977 برنده شده و در این راه کوین کیگان و یوهان کرایف را کنار زده بود، مجبور به ترک اسپانیا می شد تا راه برای فوق ستاره آرژانتینی باز شود. "دانمارکی بزرگ" سه فصل پر موفقیت را با بارسلونا سپری کرده بود. او در فصل اول حضورش در بارسلونا عنوان گلزن برتر فصل این باشگاه را از آن خود کرده بود و حتی در فینال جام در جام سال 1982، گل پیروزی بخش بارسا را به ثمر رسانده بود.
با وجود عملکردهای عالی سیمونسن در نیوکمپ، او خیلی زود در لیست مازاد باشگاه کاتالان قرار گرفت. در آن زمان، قوانین لیگ اسپانیا از این قرار بود که تنها دو بازیکن خارجی می توانند در ترکیب اصلی تیم ها بازی کنند. قبل از پیوستن مارادونا به بارسلونا با مبلغ فوق العاده 5 میلیون پوندی، سیمونسن و برند شوستر سهمیه خارجی های بارسا را تصاحب کرده بودند. خیلی زود به اطلاع سیمونسن رسانده شد که شوستر قرار نیست از ترکیب اصلی بارسا خارج شود، بنابراین گزینه های او واضح بود: "با نشستن روی نیمکت کنار بیا یا باشگاه را ترک کن". سیمونسن گزینه دوم را انتخاب کرد.
علاقه ها به جذب او خیلی زود از سراسر اروپا اعلام شد. باشگاه هایی از ایتالیا، آلمان و انگلستان برای جذب سیمونسن اعلام علاقه کردند. چند روزی طول کشید تا مشخص شود تاتنهام هاتسپر و رئال مادرید در صدر رقابت ها برای به خدمت گیری سیمونسن هستند. لندن یا مادرید؟ این انتخابی بود که خیلی زود با اضافه شدن یک گزینه سوم به این دو راهی، پیچیده تر شد؛ چارلتون اتلتیک.
پیشنهاد 324 هزار پوندی چارلتون اتلتیک برای سیمونسن، کاملاً بالاتر از هر رقمی بود که تاتنهام و رئال مادرید مایل به پرداخت آن بودند. این رقم دو برابر چیزی بود که بارسلونا سه سال پیش برای این دانمارکی پرداخته بود و وقتی بارسا با پیشنهاد چارلتون اتلتیک موافقت کرد، افراد زیادی متعجب نشدند- البته که خیلی ها از این نکته متعجب شده بودند که چنین پیشنهادی از سوی باشگاه دسته دومی در انگلستان ارائه شده است. با این وجود، همچنان تا زمانی که سیمونسن به طور رسمی اعلام نکرده بود که ایده بازی کردن در لیگی با سطح استرس کمتر را دوست دارد، برخی پیشنهاد چارلتون را جدی نمی گرفتند. سبک زندگی پر آرامش تر به همراه قراردادی که سالانه 82 هزار پوند را به حساب بانکی سیمونسن واریز می کرد، او را به جمع بازیکنان چارلتون منتقل کرد. چارلتونی ها اولین کهکشانی خود را به خدمت گرفته بودند.
انتقال سیمونسن، قمار بزرگی بود که رئیس جدید چارلتون در آن زمان، مارک هالییر، انجام داد. او که می دید باشگاه مورد علاقه اش حتی در جذب هفت هزار تماشاچی برای استادیومی که گنجایشی 75 هزار نفری داشت دچار مشکل است، به فکر راه حل های کلان و پر ریسک افتاد. هالییر که در اندیشه اجرای یکی از شجاعانه ترین حرکات مدیریتی در تاریخ فوتبال بود، به این امید داشت که جذب یک نام بزرگ فوتبالی موجب پر شدن استادیوم چارلتون، دی وَلی (The Valley)، شود. پول حاصل از فروش بلیط ها به زودی به حدی خواهد رسید که مبلغی بیش از هزینه انتقال سیمونسن حاصل خواهد شد؛ این طرز فکر هالییر بود. به طرز غم انگیزی، واقعیت هر چیزی بود به غیر از این.
فصل قبلی، فصلی که چارلتون در آن به رتبه سیزدهم دست یافته بود، کم ترین میزان درآمد حاصل از فروش بلیط را در تاریخ باشگاه چارلتون ثبت کرده بود. آخرین باری که این باشگاه 40 هزار نفر را به استادیوم خود جذب کرده بود، اگر اساساً بیخیال 75 هزار نفر گنجایش کامل آن شویم، به فصل 1949-1948 باز می گشت. هالییر روی تغییری کلان در درآمدهای باشگاه حساب باز کرده بود، نکته ای که بارسلونا به زیرکی از آن آگاه بود.
وقتی بارسلونا با پیشنهاد عظیم چارلتون برای جذب سیمونسن روبرو شد، پیشنهاد آن ها را با یک شرط قبول کرد: این که تمام پول در یک قسط پیشاپیش پرداخت شود. بارسلونا در آن مقطع به قدری روی این شرط پافشاری می کرد که نزدیک بود قرارداد به دلیل عدم پیدا شدن یک ضمانت بانکی، لغو شود. این مساله کاملاً منطقی بود. اعداد و ارقام چارلتون با پیشنهادش همخوانی نداشت.
در سال 1983، کل درآمد باشگاه چارلتون حدود رقم 270 هزار پوند بود. با این وجود، چارلتون در نهایت بارسلونا را متقاعد کرد که به زحمت نصف مبلغ قرارداد را پیشاپیش پرداخت کند و باقی آن را با بهبود وضعیت درآمدش به باشگاه کاتالان بپردازد. هر دو باشگاه روی این نکته حساب باز می کردند که پول حاصل از بلیط فروشی باشگاه انگلیسی با ورود یک اسطوره و ستاره بزرگ به طرز قابل توجهی افزایش خواهد یافت. این اما فرضیه پر ریسکی بود.
فاجعه ای که قرار بود رخ دهد، با عملکردهای درون زمین سیمونسن تا حدی ملایم تر شد. اولین بازی سیمونسن برای باشگاهش، دیداری تدارکاتی با سوانزی، شاهد حضور چهار هزار هوادار این باشگاه برای تشویق خرید جدید تیم مورد علاقه شان بود؛ جمعیتی که با تعداد تماشاگران چارلتون در بازی های لیگ قابل مقایسه بود. چهار روز بعد، 10 هزار نفر برای دیدن بازی سیمونسن در شکست 2-3 چارلتون مقابل میدلزبرو به استادیوم آمدند. هرچند چارلتون این دیدار را واگذار کرد، اما هواداران این باشگاه از آینده روشن پیش رویشان هیجان زده بودند. سیمونسن در آن دیدار عملکرد فوق العاده ای را ارائه داده بود؛ او موقعیت پشت موقعیت برای هم تیمی هایش ساخته و حتی یک بار موفق به گلزنی شده بود. سیمونسن در 16 بازی ابتدایی اش برای چارلتون، نه بار موفق به گلزنی شد و به طور معمول به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب می شد. این امر چندان عجیب نبود، زیرا وی تجربه بازی کردن در مقابل 90 هزار تماشاگر را در اسپانیا داشت.
بهترین عملکرد سیمونسن در این مقطع به عملکرد او در مقابل چلسی، دیگر تیمی که وضعیت خوبی در آن دوران نداشت، رقم خورد. چارلتون در حالی پا به این دیدار گذاشته بودکه در بازی قبلی، شکست تحقیر آمیز 1-7 را مقابل برنلی متحمل شده بود. چارلتون تا 13 دقیقه مانده به پایان بازی با نتیجه 1-2 از برنلی عقب بود، اما برنلی به نحو عجیبی در دقایق پایانی توانست پنج گل دیگر را نیز به رقیب لندنی اش بزند. عجیب نبود که وقتی چلسی به استادیوم "وَلی" سفر کرد، همگان امیدوار بودند که غرور از دست رفته تیم باز گردانده شود. فشارها روی سیمونسن بود تا خوش بدرخشد، اما او در ابتدای بازی در این امر موفق نبود. "دانمارکی بزرگ" در بخش اعظمی از نیمه اول تنها یک نظاره گر بود، اما چارلتون در این نیمه دو گل را وارد دروازه چلسی کرد.
وقتی چلسی در دقیقه پنجاه و هفتم بازی را به تساوی کشاند، به نظر می رسید که فرم ضعیف چارلتونی ها ادامه خواهد یافت. خوشبختانه، سیمونسن در این زمان شروع به درخشش کرد. او فرمان بازی را از آن خود کرد، همچون مردی در ماموریت در تمام نواحی زمین دور می زد و در نهایت دو گل را در پیروزی 2-5 چارلتون مقابل تیم همشهری به ثمر رساند. این عملکردی از سوی سیمونسن بود که در خاطر هر تماشاگری که آن روز نظاره گر بازی بود، تا مدت های باقی می ماند.
در طول پنج ماه حضور سیمونسن در چارلتون، عملکرد وی در مقابل چلسی یقیناً نقطه اوج کار او بود. این عملکرد، چیزی که او به چارلتون ارائه نمود را خلاصه می کرد، از جمله تمام کنندگی عالی، کنترل توپ بی همتا و سرعت ویرانگر. غم انگیز این بود که به نظر می رسید همبازیان سیمونسن چندین سطح پایین تر از بهترین بازیکن سال فوتبال اروپا در سال های قبل بازی می کردند. پاس های عمقی کشنده او، سانترهای معرکه اش و همکاری های هوشمندانه سیمونسن با هم تیمی هایش اغلب از سوی آن ها هدر می رفت. آن ها با نبض متفاوتی فوتبال بازی می کردند.
در حالی که سیمونسن به شدت کیفیت چارلتون را ارتقا داده بود، چندانی مسائل مالی باشگاه را تغییر نداده بود. پیوستن او به این باشگاه موجب شده بود تا میانگین شش هزار نفری تماشاگران این تیم در فصل قبل به 13 هزار نفر - در اوج خود - در فصل جدید ارتقا یابد. او تماشاگران تیمش را به چیزی بیش از دو برابر افزایش داده بود، اما این رقم همچنان بسیار پایین تر از میزان مورد نیاز بود. خالی بودن جایگاه جیمی سید، تلنگر تلخی از این واقعیت بود. در ابتدای 1983، این شایعه همه جا پخش شد که هالییر قصد فروش سیمونسن را دارد.
اینکه سیمونسن را به فروش برسانید و با پول حاصل از فروش او به سادگی ضررها را جبران کنید، به آن سادگی نبود که هالییر تصور می کرد. مدیر برنامه های سیمونسن که به درستی از توانایی مالی چارلتون برای پرداخت حقوق موکلش مشکوک بود، برای قرار گرفتن بندی در قرارداد سیمونسن جنگیده بود.وقتی هالییر به سیمونسن خبر دادکه باشگاه دیگر توانایی پرداخت حقوقش را ندارد، سیمونسن این بند را فعال کرد و با موفقیت به تیم دوران کودکی اش، VB، در دانمارک بازگشت. رسانه های انگلستان به نقشه چارلتون رحم کمی را نشان دادند و در این باره نوشتند: "قمار بزرگ چارلتون برای افزایش درآمد بلیط فروشی و تبلیغاتش با شکست مواجه شد".
هالییر با یک بحران مالی روی دستش مواجه شد. مدت کوتاهی پس از بازگشت سیمونسن به دانمارک، برگه مالیاتی 140 هزار پوندی حاصل از بلیط فروشی های چارلتون همچون یک سیلی به صورت هالییر خورد؛ رقمی که چارلتون به طرز آشکاری نمی توانست آن را تقبل کند. در انتهای فصل 1983-1982،چارلتون کارش را در رتبه هجدهم به پایان رساند، پنج رتبه پایین تر از فصل قبل از آن، و در حال روبرو شدن با ورشکستگی بود.
در سال 1984، باشگاه با بدهی هایی که مجموعشان از 400 هزار پوند بیشتر بود، روبرو شد و شانس کمی را برای باز پرداخت آن ها داشت. آن ها که هیچ راه حل دیگری را نداشتند، مجبور به تغییر ساختار باشگاه شدند، اموال باشگاه را به مزایده گذاشتند و استادیوم "دی وَلی" را بدرود گفتند؛ جایی که برای 60 سال خانه آن ها بود. چارلتون به طور مشترک با کریستال پالاس از زمین این باشگاه استفاده کرد. آزمون کهکشانی چارلتون، هرچند کوتاه، ناکامی بی مانندی بود.
وقتی دومینو نقل و انتقالات ستاره کاتالونیا را به لیگ دسته دو انگلستان فرستاد
ماجرای سفر آلن سیمونسن از کاتالونیا به لندن؛ داستان ناکامی پروژه کهکشانی چارلتون
۳٬۵۳۱ بازدیدپنجشنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۶ - ۱۷:۲۰
