تفسیر پست بازی ساز چگونه در حال تغییر است؟

طرفداری – این هفته نشان داد که چرا وسلی اسنایدر گذشته، مسوت اوزیل حال و تونی کروس آینده است.

به نقل از گواردین، شاید هیچ پستی به سرعت بازی­ساز در حال تکامل نیست؛ یا شاید دقیق­تر این باشد که آن را هافبک خلاق بنامیم. بازی­های یک چهارم نهایی این هفته چمپیونز لیگ نشان دهنده این موضوع بود که چگونه تفسیر­ها از این پست در حال تغییر است.

پس از برد خیره کننده 0-2 برابر یوونتوس در این هفته، بایرن تنها می­تواند از دو موضوع ناراحت باشد: اول آن که با وجود چیرگی کامل بر بازی تنها دو بار موفق به گل­زنی شدند، و دوم آن که پارگی عضله تونی کروس او را شش هفته دور نگه خواهد داشت.

کروس یک پدیده است، شاید نمونه اصلی هافبک تهاجمی مدرن، و اگر چه بایرن تا پایان بوندسلیگا کمبود او را احساس نخواهد کرد – تساوی برابر اینتراخت فرانکفورت در روز شنبه بایرن را قهرمان لیگ خواهد کرد در حالی که 6 هفته به پایان لیگ باقی مانده است – و باید بتواند به راحتی بدون او از پس دیدار برگشت خود در چمپیونز لیگ برآید، نبود او در نیمه نهایی چمپیونز لیگ یک زیان بزرگ خواهد بود.

کروس 23 سال دارد، تنها پنج سال از وسلی اسنایدر جوان­تر است، اما حتی با وجود این که وی تنها پس از 16 دقیقه مجبور به ترک میدان شد، تفاوت میان آن­ها آشکار بود. اسنایدر زمانی به نظر آینده بود اما در سنی که باید در اوج قرار داشته باشد، به نظر تصمیم به بازسازی خود و تبدیل شدن به بازی­ساز کلاسیک گرفته است. در چهارشنبه، بار دیگر، او تاریخ مصرف گذشته نشان داد و در بین دو نیمه تعویض شد چرا که به راحتی به ژابی آلونسو اجازه دیکته بازی را در نیمه اول داده بود. و تمام این­ها با وجود این نکته است که فاتیح تریم، سرمربی گالاتاسارای، طی هفته­های گذشته سیستم خود را به شکلی تغییر داده تا نقشی برای یک شماره 10 به وجود آورد.

بر خلاف وی، کروس بسیار پویا و سخت­کوش است. او می­تواند در عقب، جلو، میانه و بال­های خط میانی بازی کند. او تقریباً بدون تردید می­تواند به عنوان هافبک باکس-تو-باکس در یک 2-4-4 بازی کند، اگر از وی درخواست انجام چنین کار کهنه­ای شود. او خلاق است بدون آن که سریع باشد، بازی حریف را قطع می­کند بدون آن که خشن باشد. از نظر فیزیکی قوی است بدون آن که یک هیولا باشد و استاد است در مالکیت توپ بدون آن که زیاده روی کند. او بسیار موثر است اما این موضوع کمتر یاد می­شود و به همین دلیل احتمالاً به قدری که باید، ستایش نمی­شود.

آمار کروس در بوندسلیگای این فصل ورای تصور است. بر اساس whoscored.com او دارای درصد پاس صحیح 89.7% است، و این او را از این حیث در رتبه چهارم بوندسلیگا قرار می­دهد؛ سه بازیکنی که بالاتر از وی قرار دارند – دانته، روئل بروورز و لوییس گوستاوو – مدافعین میانی یا هافبک­های دفاعی هستند که اکثریت پاس­هایشان ساده و کوتاه، به بازیکنانی که پاس­های ریسکی­تری می­دهند، است. این که کروس در حال دادن پاس­هایی است که به رقبا آزار می­رساند از آمار 2.8 پاس کلیدی وی در هر بازی مشخص است – سوم در بین تمام بازیکنان – که هشت تای آن­ها منجر به گل شده است و وی را در رده مشترک هفتم قرار می­دهد. نسبت 0.5 پاس عمقی صحیح او در هر بازی وی را در رده مشترک دوم قرار می­دهد، تنها پشت سر دیگو از ولفسبورگ.

مدیر ورزشی بایرن، ماتیاس سامر، پس از پیروزی 2-9 برابر هامبورگ گفت که بایرن مجبور شد تا خود را به ماشینی برای بردن مسابقات فوتبال تبدیل کند؛ کروس الزاماً یک ماشین برای پاس دادن است، با تبهر کامل در انتخاب و دادن پاس. به خاطر تمایلش برای پرس کردن رقبا، او هافبک تهاجمی کامل برای بایرن است.

اگر کروس آینده و اسنایدر گذشته است، حال احتمالاً توسط مسوت اوزیل 24 ساله به نمایش گذاشته می­شود. او قابلیت­های تدافعی کروس را ندارد اما بسیار بسیار سخت­کوش­تر از اسنایدر است. در لالیگا وی به طور میانگین یک تکل و 0.5 قطع ارتباط در هر بازی ثبت می­کند – اعدادی قابل احترام، مخصوصاً با توجه به این که غالباً رئال بر بازی­ها چیگری دارد – در حالی که کار خلاق او در برابر گالاتاسارای متمایز بود، اگر چه، حداقل در نیمه اول، فلیپه ملو نمایش ضعیفی داشت.

او به طور میانگین سه پاس کلیدی در هر بازی می­دهد، بالاترین رقم در اسپانیا، و نه پاس گل به نام خود ثبت کرده است. بزرگترین تفاوت او با کروس درصد پاس صحیح اوست – تنها 83.3% که چهلمین رتبه در لالیگاست – اگر چه آمار 0.6 پاس عمقی دقیق وی در هر بازی، نشان می­دهد که او پاس­های دشوار بیشتری نسبت به مقدار لازم می­دهد، این با در نظر گرفتن این نکته است که او توانایی باز پس­گیری توپ کروس را ندارد.

بدون تردید وضعیت بازیکنان تا حدی توسط سیستمی که بازی می­کنند تعیین می­شود. کروس به شکلی فوق العاده در سیستم­های مکانیکی بایرن عمل می­کند، در حالی که اوزیل در یک سیستم آزادتر در رئال شکوفا می­شود، جایی که او همیشه باید از مکان کریستیانو رونالدو آگاهی داشته باشد (هم به این خاطر که دویدن­هایش را دو برابر نکند و هم به این دلیل که رونالدو به شکلی اجتناب ناپذیر مدافعین را به سوی خود جذب می­کند). به نظر می­رسد که گالاتاسارای چگونگی بازی گرفتن از اسنایدر را درنیافته است – همان گونه که اینتر در روز­های آخر حضورش برای استفاده از او به چالش افتاد. زمان او گذشته است؛ اکنون در دوران اوزیل به سر می­بریم، در حالی که کروس تازه آغاز به کار کرده است.