شاید این مصاحبه لعنتی ات بازهم دل همه را لرزاند دیگر مستطیل سبز تو را نخواهد داشت اما امان از خاطرت بی نهایت زیبایت...
راستش را بخواهی کارلتو تو را به جهان معرفی کرد راستش را بخواهی بهترین هدیه آنچلوتی به ایتالیا برای سال ها بود با نقشی دیگر یعنی حضور جلوی مدافعان...
در ذهنم هرچه مرور کنم باز هم کم میاورم آن پاس زیبایت به شوچنکو مقابل بارسا و ایستگاهی معروفت به اینتر،شلیکت به کاسیاس و آتش زدن برنابئو و گل دقیقه 93به تورینو گوشه ای از بزرگی هایت در عرصه باشگاهی بود
هوادران میلان از یک چیز میترسیدند آن هم دوران پسا روی کاستا بود که درخشش هایت اورا هم محو کرد بازی با منچستر در نیمه نهایی را کسی فراموش نمیکند این که تمام برنامه منچستر جلوگیری از بازیسازی ات بود که آن ها هم ناکام شدند
بازگشت یووه به اوج با اندیشه های کونته و کارگردانی تو بود شخصیت دوباره یووه هم مدیون تو بود
از همه این ها بگذریم مگر کسی جام جهانی 2006 را دیده و هنرنمایی های تو را یادش رفته باشد با تمام احترام به کاناوارو و زیدان تو بهترین بودی...
فارغ از هرگونه تعصب بهترین بازیکن جام جهانی 2006 پیرلو بود کسی که سه پاس گل داد و تک گل ایتالیا مقابل غنا را زد در همان جام جهانی قبل از بازی فینال که یک نظرسنجی از کارشناسان جام به عمل آمده بود پیرلو با کسب 30 درصدآرا بهترین بازیکن جام بود چیزی که در فینال با بهترین بازیکن زمین شدن میتوانست به او برسد ومسئولین آن را به زیدان دادند
مطمئنا در بزرگی زیدان و اینکه بهترین هافبک تاریخ است شکی نیست اما واقعیت آن بود که بهترین بازیکن جام 2006 پیرلو بود..
مطمئنا نبودنش در میلان و ایتالیا هم حس شده جایی که با وراتی و کسیه و بیلیا موفقیتی کسب نمیشود
خداحافظی ات قلب همه را آتش زد و در آخر فقط میگویم بابت تمام بزرگی هایت ممنونیم???❤❤❤❤
