و له الملک و السماوات و الارض. بی انصافیست ان چیزی را که افریننده اش ناظر است و سمیع است و علیم برای خود بپنداریم. ای خدایی که در ۷ روز اسمان ها و زمین را افریدی. کوه ها در برابر تو خاک درگاهت هستند. اب ها در برابر تو همچون قطره ی اب هستند. تویی مالک تویی خالق ای انسان به یاد داشته باش: ابر و باد و مه وخورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف اری و به غفلت نخوری. اوست روزی دهنده تو ،اوست خالق تو ،خدایا ما چطور موجوداتی هستیم که خالقمان تویی اما هر ان چه تو برای خلق کردی و به ما دادی برای خود میپنداریم! «حمد مخصوص خداوندى است، که تمام آنچه در آسمانها و زمین است از آن او است» (الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِى لَهُ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الْأَرْضِ).  «و نیز حمد و سپاس براى او در سراى آخرت است» (وَ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْآخِرَةِ) . به این ترتیب، حاکمیت و مالکیت هر دو جهان، از آن او است، هر نعمتى، هر موهبتى، هر فایده و برکتى، و هر خلقت موزون، شگرف و عجیبى، همه تعلق به ذات پاک او دارد، و به همین دلیل «حمد» که حقیقتش، ستایش به خاطر «کارهاى نیک اختیارى» است، همه به او باز مى گردد، و اگر مخلوقاتى نیز شایسته حمد و ستایش اند، آنها نیز، پرتوى از وجود او، و شعاعى از افعال و صفات او هستند.  بنابراین، هر کس در این عالم، مدح و ستایش از چیزى کند، این حمد و ستایش، سرانجام به ذات پاک او بر مى گردد، و به گفته شاعر:  به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست *** عاشقم بر همه عالم، که همه عالم از او است "از روزی میترسم که تو مرا بخوانی و در مورد مالک اسمان ها و زمین بپرسی"