بعد از جنگ دوم جهانی، ژاپن متلاشی شده بود و اقتصاد آشفته ای داشت.اولین اقداماتی که به منظور خروج از بحران در این کشور صورت گرفت، تولید کالاهای ارزان بود که امکان صادر شدن به کشورهای دیگر را داشته باشد. اولین کالاهای تولیدی این کشور دهه ۱۹۵۰ به قدری نام مرغوب و فاقد کیفیت بودند که به نام بنجل ژاپنی شهرت پیدا کردند. در دهه ی ۵۰، یک مشاور آمریکا به ژاپن رفت تا روشهای کیفی را به آنها آموزش دهد؛ ژاپنیها از نظرهای او استقبال کردند. این مشاور چند دهه در ژاپن باقی مانده او ژاپن و اقتصاد این کشور را برای همیشه متحول ساخت. روش کایزن: دبیلو ادواردز دمینگ مفهوم بهبود ادامه دار را معرفی کرد که این به «روش کایزن» شهرت پیدا کرد. همین روش به ژاپنی ها امکان داد که در مدت چند سال به کشوری تبدیل شوند که کیفیت کالاهایش زبانزد خاص و عام گردد. کایزن در زبان ژاپنی به معنای «بهبود مستمر» است. گاه این کلمه را بهتر شدن بی وقفه و پایان ناپذیر معنا می کنند. براساس این روش، هر کاری را که در آن درگیر هستید می توانید به شکل بهتری انجام بدهید؛ پیوسته و بی پایان. برایان تریسی