سلام وقت بخیر. اگر دانشجو هستید ، و یا اگر درسش را خواندید ؛ میخواهم چند لحظه با هم هم کلام شویم. تجربه ی 30 سال نوشتن و خواندنم را در چند خطی خلاصه میکنم. خیلی صریح و بی پرده ؛ زیرا که وظیفه ی قلم بی پرده سخن گفتن است. کمی باید ارتفاع خودتان را از زمینی که رویش ایستاده اید بیشتر کنید که از دنیای اطرافتان با خبر شویداگر هم صرفا تجربی مینویسید به عنوان یک دوست عرض میکنم. اینگونه نوشتن را قلم فرسایی میدانم.و نه چیز بیشتری. آیا چیزی به شما اضافه کرده این نوشتن ها؟وقتی از اضافه کردن صحبت میکنیم دقیقا داریم در مورد شخصیت و درونیاتمان صحبت میکنیم.یک قصاب روحیه ی لطیفی نخواهد داشت.و یک باغبان نمیتواند خون ریز باشد! و اما شما ؛ "اشک ریز" ، میخواهید باشید؟ آیا کافیست؟ انتخاب مسیر زندگی هرکسی به خودش مربوط است ولی بعنوان کسی که کمی بیشتر پیراهن هایش را دوخته و وصله پینه کرده عرض میکنم ؛ قلم ، میتواند خون ها بریزد.میتواند گل ها برویاند. و مهم تر از همه اینکه میتواند درون ما را مانند یک آبگینه منعکس کند.اگر درونمان نورانی باشد و از جنس نور باشد میتواند برقش چشم دیگران را بزند و یا در تاریکی راه جلوی پایشان را نشانشان دهد! ولی اگر درونمان از نور نباشد و تاریک باشد ، خودتان حدس بزنید چه می شود؟ قلم حرمت دارد.حرمت یعنی احترام قائل شدن برای مخاطب.ژورنالیست بودن این روزها خیلی ساده شده.همیشه به جلال ال احمد فکر میکنم.در 40 سال به اندازه ی 100 سال کار کرد.او حرمت را خوب میفهمید.این روزها برای نویسنده شدن ، تنها چیزی که به آن دقت نمیشود حرمت قائل شدن برای مخاطب است. امید دارم ابتدا بعنوان یک جوان ِ ایرانی نور درونیتان را متمرکز و خالص کنید و سپس هدفتان را مشخص کنید و بنویسید. نوشتن هرگز راه خوبی برا کسب درآمد نبوده.یعنی راستش را بخواهید باهم در تضاد جدی هستند! زیرا کسی که قلم بدست میگیرد اگر نمیخواهد "سفارشی" نویس باشد حتما و حتما و حتما باید منتقد ، زیبا بین ، و صد البته حقیقت گو باشد! وقتی از حقیقت میگویم منظورم چیزی جدا از واقعیت است.واقعیت این است که همه مان نیازمند پول هستیم.پول خدای روی زمین. اما اگر حقیقت طلب باشیم و نه واقعیت طلب ؛ قطعا نوشتن بسیار سخت تر میشود.مسئولیت پذیر بودن ، خصلتی که در نسل جوان متاسفانه دیده نمیشود.... قلم مسئولیت دارد.یادمان نرود خیلی سرها برای نوشتن حق به بالای دار رفته... قلم بدست گرفتن بسیار جرئت میخواهد. اشک ریز بودن به تنهایی کافی نیست و قلمتان را فرسوده و پیر نکنید.ارزش انسان به جوانی و شور و شادابی اوست.جوانی یعنی پویا بودن.و نه صرفا رعایت کردن اصول ژورنالیستی برای جذاب کردن نوشته هایمان.مرداب نباشیم. با آرزوی بهترین ها.