طرفداری - لاسلو بولونی، اولین سرمربی کریستیانو رونالدو در اسپورتینگ لیسبون عنوان کرد شاید در طول تاریخ فوتبال، حداکثر 10 بازیکن در سطح فضایی او و لیونل مسی قرار داشته باشند.
به گزارش mundodeportivo، کریستیانو فوتبال حرفهای را از اسپورتینگ آغاز کرد و خیلی زود توسط منچستریونایتد شناسایی و شکار شد. اصرار فرگوسن و حتی بازیکنان باعث شد تا شیاطین سرخ خیلی زود انتقال بازیکنی را که بعدها به یکی از بهترین بازیکنان تاریخ تبدیل شد، نهایی کند. لاسلو بولونی، سرمربی مجارستانی که اولین سرمربی رونالدو در اسپورتینگ لیسبون بود، اخیرا در مصاحبه با فیفا از آن روزها گفته است. خواندن این مصاحبه خالی از لطف نیست.
برای اولین بار رونالدو را در بازی دوستانه میان تیمهای زیر 18 و 16 سال باشگاه دیدم و بلافاصله به خودم قول دادم در اسرع وقت او را نزدیک خودم بیاورم. آن روز در وقفه بازیهای ملی از راه رسید. بسیاری از بازیکنان ملیپوشم به اردوی تیم کشورشان رفته بودند و من مجبور بودم برای بر هم نخوردن نظم تمرینات، تعدادی بازیکن از تیمهای پایه فرابخوانم. اولین کسی که دعوت کردم، کریستیانو بود. وقتی او را فراخواندم فکر نمیکردم مجبور شوم برای همیشه او را در کنار خودم نگه دارم اما به محض تماشای اولین تمرینش، تصمیم گرفتم که نگذارم او از کنارم تکان بخورد.
آن زمان خودم تازه شروع کرده بودم به پرتغالی حرف زدن اما اصلا یادم نمیآید که برای صحبتهایم با رونالدو به مترجم نیاز داشته باشم. گرچه حرف زدن با او خیلی دشوار بود چون کریستیانو جوری تمرین میکرد که نیازی نبود نکات زیادی را به او یادآوری کنم. رونالدو آنقدر از تمرین با تیم اول خوشحال و ذوق زده بود که همیشه میخندید. همانجا خیلی رک و پوست کنده به مدیر ورزشی تیم گفتم رونالدو را میخواهم. کارلوس نگاهی به من کرد و گفت: «مطمئنی؟ میدانی که او نمیتواند در لیگ بازی کند؟» از قوانین خبر نداشتم اما گفتم رونالدو را میخواهم. نهایتش این بود که در بازیهای دوستانه و درون تیمی رونالدو را بازی بدهم.
کریستیانو اوایل به خودش سخت میگرفت و زیادی تکروی میکرد. پس اولین نکتهای که به او گفتم، این بود که در بازی فردی، زیاده روی نکند و فقط به دنبال نشان دادن خودش نباشد. کاری کردم رونالدو موثرتر بازی کند و فوتبالش تنها به دریبلزنی ختم نشود. کریستیانو در ابتدا یک مهاجم نوک بود اما او را به کناره ها بردم چون بازی کردن بین دو مدافع تنومند و 90 کیلویی برای یک بچه 16-17 ساله خیلی سخت بود. رونالدو حالا آزادی عمل دارد و هر جای زمین بخواهد، میرود اما آن موقع این طور نبود و به نظرم تصمیم درستی در تغییر دادن پستش گرفتم. کار خوب دیگری که کردیم این بود که چون رونالدو نمیتوانست طبق قوانین در تیم بزرگسالان بازی کند، برای او یک برنامه مدون بدنسازی در نظر گرفتیم تا مقاومتش در برخورد با مدافعان بالا برود.
مقایسه کریستیانو و مسی؟ نمیتوان مقایسه کامل و درستی انجام داد. اما شباهتی که دارند این است که هر دو در سطحی فضایی بازی میکنند که نظیرش را در طول تاریخ فوتبال، به ندرت دیدهایم. شاید مارادونا، پله، کرویف، پوشکاش، دی استفانو و ... در بهترین حالت، تعدادشان به 10 نفر میرسد. مسی در سبکش منحصر به فرد است و رونالدو در سبک خودش. طبعا اگر قرار به انتخاب باشد، قلبم مرا به سمت کریستیانو میکشاند اما واقعیت این است که نهایت احترام را برای مسی قائلم.
آینده کریستیانو؟ امیدوارم، امیدوارم او تصمیم نگیرد دوران فوتبالش را در لیگ دیگری که در سطح چندین سال اخیرش نبوده به پایان برساند. بازی در یک تیم یا لیگ دیگر، با تمام احترام به همه، تنها به رونالدو آسیب میزند. به نظرم او باید فوتبالش را در رئال مادرید به پایان برساند و همین کار را هم خواهد کرد.