1- سناریویی که کارگردان تلویزیونی بازی یونایتد با المپیاکوس بعد از کاشته خارق العاده فن پرسی نوشت برای بسیاری از هواداران یونایتد نوستالژیک بود. نمایش بنر «the impossible dream» بلافاصله پس از گل فن پرسی هواداران یونایتد را به دنیایی دیگر برد. دنیایی که لبریز از خاطراتی رویایی است. از فینال ابدی و جاودانه بارسلون گرفته تا روزی که یونایتد لیورپول را در راه «آقای جزیره شدن» پشت سر گذاشت. از پنالتی سوخته تری در لوژنیکی تا دیدار برابر سوانسی که آخرین بازی سر آلکس و اسکولز بود. تئاتر رویاها مملوء از این لحظات «بهشتی» است. بی جهت نیست که این ورزشگاه یکی از احساسی ترین نقاط فوتبالی دنیا است. یونایتد بار دیگر به اصل خود بازگشت. ممکن کردن غیر ممکن ها. مویس برای فرار از تباهی نیاز به چنین لحظاتی دارد. لحظاتی که هواداران یونایتد را «مست» می کند برای نجات مویس حیاتی هستند. 2- روزنامه های انگلیسی مملوء از ستایش نامه هایی بر نمایش رایان گیگز است. من اعتقاد دارم آن چیزی که بیش تر از نمایش گیگز در بازی دیشب اهمیت دارد، «حضور گیگز» است. بودن یا نبودن گیگز در روزهایی که یونایتد بدون اسکولز و سر آلکس به سختی تنفس می کند، بسیار اهمیت دارد. وزن و اعتباری که گیگز در میدان به یونایتد می بخشد فارغ از کیفیتی که ارائه می دهد، بسیار تعیین کننده است.اسطوره ها دنیای عجیبی دارند! به سختی می توانید موهایی مشکی در او پیدا کنید اما او همچنان کار خودش را می کند. دیشب رایان گیگز اسطوره وار تمام خلاقیت مورد نیاز یونایتد را برای صعود به جمع 8 تیم برتر اروپا تامین کرد. حق با "پول هیوارد " ورزشی نویس معروف است که می گوید گیگز دیشب به ما یادآوری کرد که خط هافبک یونایتد تا چه اندازه تهی از خلاقیت است. 3- هیچ گاه از داوید دخیا نا امید نشدم. اشتباه بچه گانه او در برابر ساندرلند بار دیگر این سوال را در اذهان ایجاد کرده بود که آیا او می تواند وارث پیتر اشمایکل و یا فن در سار باشد؟! پاسخ اما برای من فراتر از یک جمله نبود: بله او می تواند. آخرین باری که دیده بودم دروازه بانی بتواند این چنین با پاهایش «سیو» کند مربوط به دوران بچگیم و کارتون فوتبالیست ها می شود!! «دبل سیو» دیشب دخیا این توانایی را دارد که حداقل تا 10 سال تیتراژ برنامه های فوتبالی را بیمه کند! دخیا آینده  دروازه بانی یونایتد خواهد بود. هیچ گاه از او نا امید نشوید. اشتباه برای همه دروازه بانان وجود دارد. 4- فصل نا امید کننده یونایتد باعث شد تا شعرهای زیادی برای فن پرسی سروده شود! اما عجیب است که این آقای هلندی همیشه سر «بزنگاه» وارد گود می شود. قبل از دیدار رفت یونایتد مقابل آرسنال، ونگر اعتقاد داشت که او از حضور در یونایتد دیگر خوشحال نیست. فن پرسی اما با ضربه ای مرگبار و خوشحالی نا متعارف پاسخ ونگر را داد. این بار نیز در روزهایی که می گویند فن پرسی به بارسلونا و یوونتوس خواهد رفت و یا به آرسنال به باز خواهد گشت، فن پرسی بار دیگر بهترین پاسخ ممکن را داد. تنها مهاجمی در حد او می تواند در چنین شب های سختی، نجات بخش تیمش شود. به هیچ عنوان کار سختی نیست که فن پرسی را هم ردیف با امثال زلاتان و یا فالکائو به عنوان بهترین مهاجمان نوک کلاسیک دنیا شناخت. 5- می گویند دستمزدی که او می گیرد بیش تر از آن چیزی است که باید باشد. آن ها اما احتمالا بیش تر از 5 بازی در طول سال از یونایتد نمی بینند! دیشب نمایش رونی به عنوان یک رهبر و یک اداره کننده فوق العاده بود. یونایتد بدون سر آلکس، برای بازسازیش به چنین مردانی احتیاج دارد. به نظر شما گیگز چند سال دیگر می تواند در چنین شب های سختی یار و یاور تیم باشد؟! قطعا این مدت بسیار محدود خواهد بود. از این پس پرچم  غرور و تعصب یونایتد در دستان رونی خواهد بود و چنین بازیکنی با چنین ویژگی هایی، بدون شک لیاقت بیش ترین دستمزد ها را دارد. کیفیتی که دیشب رونی به تیمش بخشید، فراتر از اسکناس ها بود. 6- فصل مرگ بار یونایتد اکنون سر و شکل بهتری یافته است. حضور در جمع 8 تیم برتر اروپا اکنون دیگر «برندی» برای مویس محسوب می شود. حق با روزنامه سان است که اعتقاد دارد فعلا نمی شود مویس را اخراج کرد. مویس با خلق شاهکار دیشب فعلا باعث خواهد شد تا بنر معروف «the chosen one» سقوط نکند! کسی چه می داند، شاید رویاهای اروپایی یونایتد همچنان ادامه داشته باشد...