اسمت را چی بگذاریم؟سریع هستی.قوی هستی.باهوش هستی.بااراده و...
انسان خاصی هستی.ولی از تو بدم می آید.خیلی ها از تو بدشان می آید.
تو با معیار های عوام فرق داری.آن ها دوست دارند بازیکنی را ببینند که گل میزند و دستش را بالا میبرد.در نزد مردم سرش را پایین بیاندازد.در نزد مردم خود را کوچک بداند و همیشه اظهار کند همه چیزش را از هوادارانش دارد.
کریس,به من حق بده از تو بدم می آید.من درک نکردم که تو چه راهی را طی کردی و به اینجا رسیدی.من نفهمیدم که این راه چقدر سخت بود.من نفهمیدم که یک پسر کوچک متولد دهکده ی "فونچال"در یک جزیره کوچک در پرتغال چه قدر زحمت کشید تا به قله ها رسید.
از تو متنفرم چون از من بهتری.چون هر بار که گل میزنی این را یاد اوری میکنی.به همه نشان دادی که میشود بهترین بود.من درک نکردم که شادی های گلت برای هوادارانت چه معنایی میدهد.هر گلی که میزنی و شادی های بعدش...مشکل ها را از یاد دوستارانت میبرد.به آن ها امید میدهد.به آن ها قدرت میدهد تا به تمام مشکلات بگویند "ارام باشید من اینجا هستم."و دیگر مشکلی برای آن ها وجود نخواهد داشت.
کریس من این را دیدم.سال پیش دوستی داشتم که معدل ترم اولش 17.46 شده بود.همه از او ناراحت بودند و هیچکس به او امیدی نداشت.اما در کمال تعجب معدل ترم دوم او 18.86 شد!علت را از او پرسیدم و او گفت"رونالدو به من فهماند که هیچوقت نباید نا امید بود"
کریس تو برای او یک مشاور بودی و هر هفته در یک جلسه ی 90 دقیقه ای او را متحول کردی.تو برای گدا اموزش پولدار شدن هستی.برای یک کارمند اخراج شده مشاور شغلی هستی.گاهی باید به آدم ها یادآوری کرد که زندگی ادامه دارد.زندگی آن ها را تو ادامه میدهی کریس.
ولی ازز تو بدم می آید.انروز ها که تو با تمام وجود تمرین میکردی من میخوردم و میخوابیدم.تو سختی کشیدی.تو بهترین شدی و من از تو میخواهم خودت را خاک پای مردم بدانی.چقدر احمقانه!
تو در زندگی شخصی ات مشکلات زیادی داشتی.اما همیشه بهترین بازی هایت را کردی.تو بودی که در سال 2005 مقابل روسیه بازی کردی.در حالی که از مرگ پدرت تنها چند ساعت میگذشت.تو داشتی به بیننده هایت احترام میگذاشتی.تو همه چیزت را به مردمی که می ایند تو را ببینند میدهی.تو نمیگذاری کسانی که وقتشان را گذاشتند تا تو را ببینند احساس کنند وقتشان تلف شده.و من هم جز همان ها بودم.تو داری به من احترام میگذاری و من نفهمیدم.
رونالدو به من حق بده که از انسان های رک بدم بیاید.تو هیچوقت ماسک روی چهره ات نبود.تو حق داری خودت را ستایش کنی.ولی از تو انتظار دارم اینکار رو نکنی.نمیدانم چرا
کریس...پسر پرتغالی.تو هیچ نبودی و همه جیز شدی.از بدترین ها به بهترین ها رسیدی.ایمان و اراده ات را من نداشتم.پس...کمی به من حق بده.حق بده که از تو متنفر باشم...
حنان سعادت
