بعنوان یک استقلالی میهن دوست، چه جام جهانی 2014 و درگیری قلعه نویی و کیروش بخاطر تعداد بالای ملی پوش استقلال، چه زمانی که از استقلال فقط امید ابراهیمی دعوت میشد و چه الان ک 7 نفر شامل چند جوان دعوت شدن، همیشه به انتخابهای کیروش احترام گذاشتم. چیزی که کیروش می بینه و ما غافلیم پتانسیل نهفته بازیکن هاست که بنا به شرایط محیطی و باشگاهی ممکنه شکوفا نشده باشه و در مقاطعی از امادگی ظاهری بدور باشن. بجز چند مورد انضباطی مثل رحمتی و مسلمان، سایر انتخابهای کیروش همیشه مبنای فنی داشتن و جواب دادن و بازیکنان مورد انتقاد و ناشناخته ستاره های بی جایگزین شدن. به یقین میگم 90 درصد فوتبال دوستان در مورد پورعلیگنجی، ازمون، عزت الهی و ترابی، میلاد محمدی و جهانبخش چیزی نمیدونستن و اگر هنر استعدادیابیه کیروش نبود الان شاید هیچکدوم از این ها این جایگاه نبودن. در مود عدم دعوت از فلان تیم بالاجدولی، یاداوری میکنم سال 2012 دورتموند قهرمان دوساله المان بود و جز یکی دو بازیکن ملی پوشی نداشت و همه به یواخیم لو اعتراض میکردن که حداقل باید 8 تا ملی پوش داشته باشه، اما لو میگفت هنوز به من اثبات نشده این جوانان توانایی تحمل فشار بین المللی و ثبات عملکردی رو دارند. البته از اون تیم گوتسه ذخیره گل فینال جام جهانی رو زد و بعد محو شد وفقط هوملس ثبات داشت، اما خیلی ها مثل اسون بندر، اشملزر، گوندوغان و ... نتونستن درخشش رو ادامه بدن. کیروش خیلی جامع تر از ماها که فقط از قاب تلویزیون نشستیم و تحت تاثیر تعصبات رنگی از کنعانی بدمون میاد یا تحت ژست روشنفکری به عزت الهی میگیم ترلان، بازیکن ها و شرایطشون رو مدام تحت نظر داره و انالیز میکنه و درنهایت شک نکنید از بین گزینه های موجود بهترین ها رو می بره جام جهانی. به امید موفقیت ایران عزیز و تداوم حضور کیروش و باز شدن راه حضور امثال کیروش به فوتبال ما.
