برای نوشتن از علی کریمی حتما نباید حافظه بلند مدت بی‌نظیری داشته باشی...پسری که از همون اول دلبری رو بلد بود!نه تیپ و نه چهره کاریزماتیکی داشت اما پاهای سحرآمیزش هممون رو برای ۹۰ دقیقه هم که شده میبرد به سرزمین عجایب!!! از لایی زدن به علی دایی و دریبل مدافعان مغرور آلمانی تو تهران...از مصاحبه معروفش در وصف دایی(علی دایی رو خدا بغل کرده ی بوسم روش) و آشتی کنان صوری‌اش با دایی بین دونیمه در استادیوم آزادی و آن چهره دَرهم...از پادشاهی در امارات و رفتن به بایرن و دیدن برف زمستانی ژرمن‌ها و زود اشباه شدنش...از بیخیالی‌اش برای گرفتن توپ‌طلای آسیا...دوستی و حالا دشمنی‌اش با کروش،رابطه سینوسی‌اش با پروین،مایلی‌کهن و...همه و همه اونو تبدیل کرده به خاص‌ترین پسره فوتبال ایران. علی کریمی شماره ۸ اسطوره‌ای هیچوقت زورگویی رو برنتابید...حالا پیج اینستاگرامش پر شده از جملات قِصاری که هرکدام مخاطبی خاص داره اما کیه که ندونه خاص خودش هست و بَس... علی اینروزا اینبار در کسوت مربیگری دنبالِ فُرصته...فرصتی مثل جام رمضان و مقابله با دایی و اون لایی معروف،لایی که علی کریمی رو یک‌شبه پسره تکنیکی فوتبال اون روزامون کرد...اما نفت،نفت تهرانِ پرحاشیه برای شروع انتخاب درستی نبود... هفدهم هشتمین ماه سال تولد پسره خاص و مغروره آبانی...علی کریمی!