متاسفانه چیزی که همه ی ما ازش میترسیدیم پیش اومد.حرفی برای گفتن ندارم.ما باختیم.به معنای کلمه همه ی ما ایتالیا فن ها باختیم.الان یه لحظه ی مهمه.اون هایی که طرفدار واقعی ایتالیا هستن مطمئنا باز هم ایتالیایی میمونن.هر چند فکر نمیکنم کسی طرفدار این ایتالیا شده باشه.همهی ما شکوه ایتالیا رو دیدیم و طرفدارش شدیم.در کل فقط یه چیز ناراحتم کرد.آه و افسوس بوفون.چقدر با ابهت میومد تا روی کرنرها کمک کنه.ممنون بابت تمام چیزهایی که بهمون دادی.توی یه شب بارونی پلی آف توی روسیه برای اولین بار پیراهن مقدس رو پوشیدی و توی یه پلی آف دیگه باید باهات خداحافظی کنیم.راستش ده روسی هم تقصیری نداشت.درسته گل به خودی زد ولی هیچ کس بازی های غیرتمندانه شو یادش نمیره.اون پنالتی توی فینال جام جهانی.در کل هیچ وقت دو شب رو فراموش نمیکنم،شب ۱۸ تیر ۱۳۸۵ که قهرمان جام شدیم و جمعه ی نحس ۱۹ آبان که از ورود به جام باز موندیم.امشب فوتبال برای من مرد.مطمئنم که دیگه هیچ وقت به اندازه قبل از این بازی نمیتونم از فوتبال لذت ببرم.آخر بازی سیانکی یه جمله گفت که به نظرم بهترین حرفش توی اون بازی بود.گفت کابوس ونتورا حالا حالاها با ایتالیایی ها هست.