یه مطلب جالبی رو یکی از کانالهای طرفداری تیمای سری آ زده بود که (یه پایان تلخ همیشه بهتر از یه تلخی بی پایانه!)
درسته، فکرشو بکنید ما الان به روسیه رفته بودیم همه هم از ونتورا قدردانی میکردن که با وجود بازی سخت مقابل سوئد تیمو برده روسیه....
من مطمئنم که اگه این تیم به جج میرفت جز اعصاب خورد کردن چیزی نداشت...هی بازیکنا میفتن دنبال توپو تیم حریف پاس کاری میکرد و یا تو گروهی یا نهایتا تو یکهشتم اوت میشدیم.
ولی الان فوتبال ایتالیا میفهمه که به یه خونه تکونی اساسی نیاز داره...میفهمه که هنوزم تا باد عرور حاصل از ۲۰۰۶ خوابیده!
من چند روز بعد حذف خیلی خوشحال شدم از ایت اتفاق چون فوتبال ایتالیا حالا مجبور به تغییره...اگه چشماشو باز کنه میبینه رئیس فدراسیونش چه تفکراتی داره و تیم های پایه چقدر ضعیفن(در مقایسه با آلمان و فرانسه و اسپانیا) ورزشگاه های ایتالیا اکثرا فرسوده شدن و روح پوسیده به خودشون گرفتن ! فقط کافیه بازیهای سری آ رو تو ورزشگاه های قدیمیش ببینید و قبل سال ۲۰۰۶ هم سری آ رو دیده باشید قشنگ شما رو تو حال و هوای قدیم میبرن :(
الآن آلمانو ببینید که بعد جج ۲۰۰۶ چه پیشرفتی کردی؟! به دلیلسلخت ورزشگاه های مدرن و کار روی تیمای پایه.
باور کنید ورزشگاه مدرن خیلی موثره...تو لیگ ما فقط یووه استاندارد خودشو حفظ کرده!
موضوع دیگه اهمیت دادن به بازیکنای جوون هس که این مورد به این سادگیا حل نمیشه! شما ببینید براردی چند سال پیش جزو ۱۰ استعداد برتر اروپا بود اما یه بار تو تیم ملی بهش اعتماد شد؟ الان که تقریبا نیم سوز شده بیچاره
فقط تیمی مثله آلمان رو با ایتالیا تو اعتماد به جوونا مقایسه کنید به عمق فاجعه پی میبرید...
مشکل اینه که ایتالیایی ها فکر می کنن که چون بوفون کیه لینی و پیرلو تونستن دیگه فقط اینا میتونن پس تا وقتی اینا هستن بقیه رو نیمکتن!
یادمون نره پیرلو بوفون مالدینی توتی دلپیرو زامبروتا نستا ویری و... اینا دیگه افسانه شدن الان چی هستیم؟!
