بدترین درد تو دنیای هواداری کج فهمی و عدم عقب نشینی از عقاید کــسشر و عاری از خاصیت هستش مورد داریم بازیکن مورد علاقه ی طرف شیر فلکه ی آب رو از مرکز قطع کرده ولی یارو جوری در خریت , خرفتی و افکار احمقانه ی خودش غوطه ور شده که حاضر نیس بگه بازیکن مورد علاقم ریـــده!! برای همین متوسل میشه به ریدن بر روی سایر بازیکنای تیم تا روی فضولات انسانی بازیکن مورد علاقش خاک ریخته باشه! به قول معروف تیم رو فدای خـــایه خوری بازیکن محبوبش میکنه شم گلزنی طرف صفر کلوین شده یارو میگه تقصیر اصغر بی ناموسه که تغذیش نمیکنه گل بزنه دو تا دربیل و یه شوت سالم تو زمین نمیتونه بزنه یارو میگه تقصیر اکبر بی ناموسه که باهاش قهره دروازه خالی میزنه بیرون یارو میگه تقصیر دروازه ی مادر خرابه که 3 متر بلندتر نیس توپ بره تو گل آخرش هم که چوب دو سر گهی تا ته میره تو کـــونش میره دنبال آمار روی کاغذ که ثابت کنه طرف چه سوپر منی هستش و عالم در خواب غفلت موندن تا زمانی که این هوادار تو رویای شیرین خودش قل میخوره هرچی که ریده بشه به هیکلش باید گفت نوش جان , گوارای وجود! ولی زمانی که قبول کنه وقت تغییر فرا رسیده و نباید روی خریت خودش پافشاری کنه میتونه دوباره از فوتبال لذت ببره