دهه 90 میلادی دوران بازگشت کشورهای شرق اروپا به سطح اول فوتبال دنیا بود . زمانی که تیم ملی بلغارستان با ستاره هایی مثل لچکوف، استویچکوف و ایوانوف تیم چهارم جام جهانی 1994 شد و تیم ملی چک با ستاره هایی مثل پاول ندود، کارل پوبورسکی، پاتریک برگر، ولادیمیر اسمیچر، واتسلاو نمچک، ییری نمک و پتر کوبا نائب قهرمان جام ملت های اروپا در سال 1996 شد و کرواسی در جام جهانی 1998 با ستاره هایی مثل بوبان، سوکر، استیماچ، سولدو و شیمیچ به عنوان سوم رسید .
اما رومانی نیز یکی از تیم های خوب و جان سخت آن سال های اروپا بود که شاید همچون دیگر تیم های شرقی به عنوان مهمی نرسید اما همواره تیم قدرتمند و قابل احترامی بود. در ابتدای دهه 90 سرهنگ آنجل یوردانسکو سرمربی تیم ملی رومانی شد و نسل جدیدی از ستاره های رومانی را پرورش داد. ستاره هایی مثل پوپسکیو، مولدوان، استلا ، فیلیپسکیو، لاکاتوش و ..
اما این تیم به یک پادشاه و رهبر در میانه میدان نیاز داشت و آن پادشاه کسی نبود به جز گئورگی هاجی. هاجی کاپیتان و همه کاره زرد پوشان رومانی بود. به تیم نظم می داد. شوت می زد. پاس آخر را می فرستاد و در زمان خودش می خندید و به تیم روحیه می داد. به او القابی مثل فرمانده و پادشاه داده بودند که بی شک شایسته آنها بود.
او برای تیم ملی رومانی در سه جام جهانی در سالهای ۱۹۹۰، ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ نقش ایفا کرد. وی همچنین در ۳ دوره جام ملتهای اروپا (1984- 1996-2000) برای رومانی به میدان رفت و در مجموع ۱۲۶ بازی برای این تیم انجام داد. وی با ۳۵ گل زده دومین گلزن تاریخ رومانی و بزرگترین فوتبالیست تاریخ این کشور میباشد.
گئورگی در تیم های باشگاهی دوران اقتدار تیم ملی را نداشت اما بهترین دوران خود را در گالاتاسرای ترکیه گذراند.
