در سی و چند سالی که فوتبال را به عنوان یک هوادار دنبال می کنم تنها به دو بازیکن تام و کمال علاقه مند بودم . دو آرژانتینی . مارادونا و فرناندو ردوندو که از نظر من بهترین هافبک تهاجمی و دفاعی تاریخ فوتبال بودند . البته اگر در این مورد با من هم رای نیستید بحث و جدل را بگذارید برای بعد چون این پست موضوع متفاوتی دارد ! .
جز آن دو بازیکن در مورد بقیه بازیکنان همیشه به دنبال بهانه ای می گشتم تا نسبت به بازیکنی سمپاتی پیدا کنم و یا برعکس از او متنفر شوم . در نیمه های دهه 90 میلادی با بازیکنی خوش قیافه و محجوب در تیم رم آشنا شدم که خوب و بدون اضافه کاری بازی می کرد . روی توپ مسلط بود و پاس های دقیق و کم اشتباهی می داد . به تیم نظم می داد و سادگی و روانی ویژگی بازی او بود . اما مهمتر از اینها رفتاری محترمانه و اخلاقی با بازیکنان حریف داشت . اهل حاشیه و خطاهای خشن و غیر فوتبالی نبود . با داور جر و بحث نمی کرد و به همه احترام می گذاشت . شاید به همین دلیل در حضور غول های مثل توتی بازوبند کاپیتانی رم را او بر بازو می بست . او بازیکن شماره 17 رم یعنی دامیانو توماسی بود . وقتی به زندگی شخصی او سرک کشیدم علاقه ام به او بیشتر شد . هر فردی در فوتبال ایتالیا ابتدا از اخلاق نیکو وانسانیت او سخن می گفت . دامیانو و همسرش (Chiara Tommasi) بسیار زودتر از مد این روزها موسسه خیریه داشتند و به کودکان و آسیب دیدگان کمک می کردند . او آنقدر خوب و شریف و مورد اعتماد بود که پس از پایان دوران حرفه ای رییس اتحادیه بازیکنان کالچو شد . او دامیانوی شریف بود و هنوز هم ویژگی اولش صداقت و اخلاق نیکوی اوست .
