تیم فوتبال تورینو در دهه 40 میلادی تیم مخوفی بود . تیمی که جام های فوتبال ایتالیا را یکی پس از دیگری درو می کرد . زمانی که فوتبال در شهر تورین نه با بانوی پیر که با ارغوانی ها شناخته می شد . در فصل های 1942–43, 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49 پشت سر هم قهرمان فوتبال ایتالیا شدند . بدشانسی آنها این بود که آن دوران جام باشگاه های اروپا برگزار نمی شد تا اقتدار خود را در قاره اروپا هم نشان دهند . البته این بزرگترین بدشانسی آنها نبود . فاجعه بزرگ در پیش بود . در 4 می 1949 تیم تورینو پس از دیدار مقابل لیسبون از پرتقال به خانه باز می گشت ولی این سفر ناتمام ماند . هواپیمای «فیات 212-G» به ته یک دره باران گرفته سقوط کرد و بزرگترین تیم جهان جان داد . به علت مه شدید و عدم دید کافی توسط خلبان با برج کلیسای سوپرگا برخورد کرد. در این سانحه ۳۱ نفر کشته شدند که اغلب آنها بازیکنان تورینو بودند. در میان قربانیان برخی از اعضای تیم ملی ایتالیا مثل والریو باسیکالوپو، برادران آلدو، والنتینو ماتزولا و دینو بالرین به همراه سرمربی تیم یعنی اربشتاین حضور داشتند. کسی از این سانحه هوایی جان سالم به در نبرد . بیش از 500 هزار نفر در مراسم یادبود بازیکنان تورینو گرد آمدند .
تورینو دیگر نتوانست سر بلند کند و به تدریج به تیمی معمولی و گمنام تبدیل شد . آنها حتی در شهر خود زیر سایه رقیب نامدارشان یوونتوس قرار گرفتند و از تورینوی افسانه ای تنها یک خاطره باقی ماند
