با نزدیک شدن به جام جهانی 2018، گاها تنش هایی میان سرمربی تیم ملی و مربیان باشگاهی دیده می شود.
کی روش در اظهار نظر اخیر خود خواهان در اختیار داشتن ملی پوشانش به مدت یک و نیم روز بعد از هر مسابقه لیگ است. به طور طبیعی این خواسته در فوتبال روز دنیا منطقی به نظر نمی رسد و باشگاه ها این حق را برای خود قائل هستند که با در نظر گرفتن مخارجی که صرفِ جذب یک بازیکن انجام شده است، وی را به طور کامل در اختیار داشته باشند.
اما در فضای فوتبال ایران اوضاع تا حدودی متفاوت است. با بررسی روی سیستم های ریکاوری در تیم های ایرانی مشخص می شود در این زمینه ضعف های عمده ای داریم. مقصود از ریکاوری در این مطلب، صرفا ریکاوری فعال است که در آن بازیکنان نقش اول را بازی می کنند. معمولا پروسه ریکاوری بازیکنان لیگ کشورمان به تعویق می افتد و این مسئله در میزان مصدومیت ها و آمادگی آنان مشهود است. آیا بازیکنی همچون رونالدو که در جام جهانی با تیم ملی کشورمان همگروه است، نیز از چنین کیفیتی در ریکاوری خود بهره می برد؟ طبق مطالعه ژورنال پزشکی ورزشی در خصوص مدرن ترین روش ریکاوری، از رونالدو به عنوان مصداق بارز آن یاد می شود تا مشخص شود حریفان ایران در این خصوص به مراتب علمی تر از کشورمان کار می کنند.
برانکو در پاسخ به خواسته کی روش، عنوان کرد بازیکنی همچون وحید امیری بیش از اینیستا می دود. در پاسخ به این ادعا باید گفت بله، بازیکنی همچون امیری ، «کیفیت دوندگی» برتری نسبت به اینیستا دارد، اما آیا این مقایسه در شرایط عادلانه و منطقی اتفاق افتاده؟ پاسخ خیر است.
پست بازی و خصوصیت فوتبال بازیکنی همچون امیری به طور کل از اینیستا متفاوت است. باید گفت آیا محسن مسلمان به اندازه اینیستا می دود؟! در قدرت دوندگی بازیکنی همچون امیری شکی نیست، اما آیا این میزان از دوندگی با بازیکنی همچون رونالدو قابل مقایسه است؟ و یا در تیم ملی اسپانیا و در مقایسه با بازیکنان هم پست امیری این مقایسه به چه شکل است؟ مسلما کیفیت دوندگی امیری در مقایسه با بازیکنان هم پست خود در تیم های اسپانیا و پرتغال نتایج جالبی را به دنبال ندارد و این موضوع زمانی بحرانی تر می شود که بدانیم امیری یکی از برترین بازیکنان ایران در این خصوص است و در ادامه با مقایسه ی این آیتم میان جلال حسینی و راموس، کمال کامیابی نیا با بوسکتس و ... اوضاع بحرانی تر خواهد بود.
جدا از تمامی موارد عنوان شده، مسلما تیم ملی در مقابل تیم هایی همچون اسپانیا و پرتغال، شکل تدافعی به خود خواهد گرفت. با ارائه مثالی، این موضوع را بررسی می کنیم. تیمی همچون اتلتیکومادرید در مقابل بارسلونا یا رئال مادرید، شکل دفاعی به خود می گیرد و در این سبک از فوتبالِ خود نیاز به آمادگی جسمانی به مراتب بیشتری نسبت به حریف خود دارد. تیم ملی ایران در جام جهانی در نقش همان اتلتیکومادرید است و باید به لحاظ میزان دوندگی و جنگندگی از حریف خود برتر باشد تا بتواند ایده های تاکتیکی کی روش را در زمین پیاده کند. فرض کنیم اتلتیکومادرید به لحاظ فیزیکی برتر از بارسلونا یا رئال مادرید ظاهر نشود، آیا در آن موقع شانسی برای موفقیت دارد؟!
در هر صورت جام جهانی 2018، یک رویداد بزرگ برای فوتبال کشورمان است و امیدواریم با تعامل بیشتر و شاید با «از خودگذشتگی بیشتر»، حضور امیدوار کننده تری در روسیه داشته باشیم.
