هو شدن .. شاید این تجربه ای باشد که بیشتر از هرکس دیگری بازیکن های رئال تجربه کرده اند! فرقی هم نمیکند که رکوردار بازی برای تیمت باشی یا رکوردار گلزنی، رکوردار دریافت کارت قرمز یا بیشترین حضور در چارچوب دروازه ی تیمت .. آخر روزی میرسد که هواداران او را هم "هو" میکنند! حتی اگر به عنوان اسطوره به تیم برگردی و افتخار و لحظات شاد و غرور آفرین برای آنها بوجود آوری، تو هم در نهایت "هو" میشوی ! مطمئنا کسی منکر افت کردن بوفون نسبت به روزهای جوانیش نمیشود(یک امری طبیعی است) ولی تفاوت عکس العمل طرفداران یوونتوس نسبت به اشتباهات یا افت اسطوره خود با برخورد هواداران رئال با ایکر مقدس را ببینید .. بوفون هر روز محبوب تر میشود ولی کاسیاس قهقرای برنابئو رو تجربه کرد! هواداران آرسنال زمانی که دوباره هانری را در تیم خود دیدن سر از پا نمیشناختند، بازیکنی که شاید میتوانست روزهای بیشتری را لندن بگذراند ولی هواداران فقط ایستاده او را تشویق کردند چون میدانستند او برای تیم چه ها کرده است! ولی در سوی دیگر رونالدو یی را میبینیم که تعداد گل هاش از تعداد بازی هایش برای رئال مادرید بیشتر است ولی فقط کافیست چند بازی گلزنی نکند تا او هم روزهای سیاه برنابئو رو تجربه کند! اوج این احساسات را زمانی درک میکنیم که صحبت های پپه را بعد از پیوستنش به بشیکتاش میخوانیم، جایی که او هیچ ابایی ندارد که از هواداران سفید پوش لوس بلانکوس انتقاد کند و از تجربه متفاوتش در استانبول بگوید! فرقی نمیکند کاسیاس باشی یا آدان، رائول باشی یا بنزما، کریس رونالدو باشی یا رونالدو نازاریو، زیدان باشی یا بنیتس .. تو هم "هو" میشوی روزی .. شاید اگر کریس در منچستر مانده بود و یا بجای مادرید شهر دیگری را انتخاب کرده بود این حجم از افتخارات را نداشت ولی هیچ موقع "هو" شدن را تجربه نمیکرد! رئال مادرید جای اسطوره شدن نیست .. جایی نیست که بتوانی به حمایت هوادار تکیه کنی .. مادرید جایی نیست که برایت تخت آهنین در ورزشکاه بگذارند و اسطوره خطابت کنند (بازگشت دلپیرو به یوونتوس) .. مادرید تنها جایی است که برق درخشش جام دیده میشود ..