واقعیتش این است که من اصلا از علم وزنه برداری هیچ شناختی ندارم و شاید مطالبی که در ادامه مینویسم پر از اشتباه باشد. ولی به نظرم به عنوان یک هوادار حق دارم ، هر چند غلط حرفی بزنم. امیدوارم که شما مرا ببخشید.
قبل از آن که این متن را شروع کنم ، این نکته را بگویم که حواسمان بود. حواسمان به ناداوری بود. حواسمان به مصدومیت بهداد بود. حواسمان به زلزله کرمانشاه بود. حواسمان به کمک های خوب کیانوش رستمی بود. حواسمان به بازگشت پس از 8 سال سعید علی حسینی بود. حواسمان به همه چیز که نه ، ولی به واقعیت ها بود و منصفانه نوشتیم. نمیگویم درست ولی میگویم منصفانه.
برای اولین بار حس کردم زورمان نرسید. نه ! زورمان به تالاخاتزه لعنتی نرسید. همه از قهرمانی ایران خوشحال بودند ولی من ناراحت. بهداد زورش نرسید و بدون شما هم نخواهد رسید. نه بهداد نه سعید علی حسینی و نه بقیه ورزشکاران. از این جمع سهراب مرادی را جدا کنیم. او ورزشکاری است که اخلاق حرفه ای را بلد است. ولی بقیه بلد نبودند. میدانم شاگردانتان جواب زحمت های شما را به خوبی ندادند. من مصاحبه های گذشته را خواندم. نمیگویم شما کامل بودید. نمی گویم شما هیچ ایرادی نداشتید. شما به قول خودتان ، واقعا یک منتقد منصف هستید و اگر به گذشته نگاه کنید ، قطعا بخشی از مشکلات را به گردن خود می اندازید. ولی حق شما این نبود. حق شما آن همه بی انصافی نبود.
بدون شما وزنه برداری ما اوضاع خوبی نخواهد داشت. متاسفانه قهرمانی امسال سرپوشی بزرگ برای ایرادهای زیاد فدراسیون وزنه برداری است. نمیدانم شما چه پیش بینی میکنید. ولی من که حس می کنم حال وزنه برداری مان خوب نیست. اقتدار سرمربی زیر سوال رفته است. کیانوش رستمی به تنهایی وزنه می زند. سرمربی وزنه هایی را انتخاب می کند که مشخص است شناختش از وزنه بردار کم است. وقتی فدراسیون به خواسته کیانوش رستمی تن می دهد و او میتواند تنهایی تمرین کند ، ما اوج فاجعه را می بینیم. اقتدار سرمربی زیر سوال می رود. این اخلاق حرفه ای نیست. قطعا اگر یک فرد حرفه ای رییس فدراسیون بود جلوی خواسته کیانوش رستمی می ایستاد و میگفت حق شرکت ندارد. بگذار او هم تهدید کند. تهدید کند که میرود. حتی اگر رفت ، بگذار برود. کارلوس کیروش را نگاه کنید. او مهدی رحمتی را در اوج نیاز به او بیرون انداخت. حالا تیم ملی ما را نگاه کنید. چقدر یکدست و منسجم است. چقدر خوب نتیجه می گیرد. برای این که همه بازیکنان به اخلاق حرفه ای پایبند هستند. به حرف کیروش گوش می دهند. ولی فدراسیون وزنه برداری ما را نگاه کنید. سرمربی به خاطر کیانوش رستمی کنار می رود. او کیست اصلا که اینقدر مغرور است ؟ میدانیم او در المپیک قهرمان شده است ولی نباید در مقابل هر خواسته ی او تن دهیم.
بهداد را یادتان هست. مصاحبه ها را که میخواندم او را قهرمانی بزرگ خطاب میکردید. نمیدانم در دلتان چه میگذرد ولی وقتی در آن برنامه زنده جلو شما ایستاد و مغرورانه گفت "اگر من مدال نیاورم ، چه کسی برایت مدال می آورد" ، دل آدم می سوزد. نمیدانم چگونه هنوز او را قهرمانی بزرگ خطاب می کنید. شاید همین وزنه برداران مثل فرزندان شما هستند. هنوز هم مثل یک فرزند آنها را دوست دارید ولی آنها خوبی نکردند و باور کنید نتیجه اش را دیده اند و خواهند دید. هنوز هم مثل یک فرزند دوستشان دارید که برای آنها تبلیغ می کنید که مردم در نظرسنجی های بهترین وزنه برداران جهان شرکت کنند.
شاید آنها هم به شما نیاز دارند ولی دیگر رویشان نمی شود چیزی بگویند. شاید نیاز است کسی این وسط پادرمیانی کند تا شما برگردید. شما برگردید و اشتباهات گذشته خود را جبران کنید. آنها هم برگردند و به مربی خود بیشترین احترام را بگذارند تا بهترین اتفاق ها بیفتد.
وقتی ساعت 5 با کلی شوق پای تلویزیون می نشینیم و وزنه برداران ما اینگونه شکست می خورند ، دلمان می سوزد. ناراحت می شویم. عمیقا ناراحت میشویم. ولی چکار کنیم. چه می شود کرد. بهترین حالتش این است که من برای شما یک متن بنویسیم. یک متن که معلوم نیست شما اصلا آن را بخوانید یا نه.
حس میکنم تا چند سال دیگر با همین روند وزنه برداری نابود می شود. واقعا به یک مربی کار بلد نیاز شدیدی حس می شود. هر چند که میدانم بخش عمده ای از بازگشت شما دست خودتان نیست و باید عده ای دیگر این کار را انجام دهند. ولی خواهش من به عنوان یک هوادار این است که اگر فرصتی برای بازگشت بود ، شما یک یا علی بگویید و برگردید.
جمله آخر خطاب به هواداران است. بیایید این بار هم در شبکه های اجتماعی گرد و خاکی به پا کنیم. البته این بار از نوع مثبتش. با هشتگ کوروش_باقری_برگرد از کوروش باقری حمایت کنیم تا شاید اتفاقی خوب بیفتد و تلنگری به وزنه برداری ما وارد شود که به حضور او نیاز است.
