طرفداری- حالا قوانین رفته رفته در بریتانیا پخش شد. چیزی که واقعا قدرت مسئولان فدراسیون فوتبال را تثبیت می کرد، شروع برگزاری یک مسابقات بود. اولین مسابقات رسمی و سازمان یافته فوتبال که معروف به جام فدراسیون فوتبال، یک مسابقات حذفی بود که از سال 1871 آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد. (جام حذفی انگلیس)
اولین جام، یک سال بعد برده شد وقتی که تیم واندررز لندن توانست تیم رویال اینجینیرز را با نتیجه 1 بر 0 در سال 1872 شکست دهد. در آن جام 15 تیم حضور داشتند و هواداران بسیار زیادی از این بازی دیدن کردند. 9 سال بعد شمار تیم های حاضر در این بازی ها به 73 رسید و در حال حاضر نیز این جام با حضور تمامی تیم های حرفه ای و آماتور انگلیس برگزار می شود و فینال مسابقات نیز در ورزشگاه ومبلی لندن است.
برگزاری مسابقات برای تیم های باشگاهی، رفته رفته فکر تیم های ملی را نیز در سر مردم انداخت. اولین دیداری که بین دو کشور انجام می شد، در سال 1872 بین دو تیم انگلیس و اسکاتلند بود. دیداری که در آن هر تیم باید 11 نفر از بهترین بازیکنان بومی اش را به زمین می فرستاد. این بازی در گلاسکو انجام شد و 0-0 خاتمه یافت.
در انگلیس، انتخاب شدن برای بازی در تیم ملی بسیار مهم بود، به همین دلیل از سال 1886، بازیکنان منتخب تیم ملی، یک کلاه مخملی (Cap) به سر می گذاشتند. هنوز هم برای نشان دادن تعداد بازی های ملی از واژه Cap استفاده می شود.
ایده شروع مسابقات بین المللی، در اواخر قرن نوزدهم، فقط محدود به کشور های حوزه بریتانیا بود. در افتتاحیه المپیک مدرن در سال 1896، فوتبال یکی از ورزش های این مسابقات نبود. خیلی قبل تر نبود که با توجه به شور و اشتیاق بریتانیایی ها برای این بازی، این ورزش در جهان بخش شده بود. فوتبال رفته رفته به ورزش اصلی جهان تبدیل می شد.
در ادامه، فوتبال رفته رفته در کالج های انگلیس، از جمله هاروارد و ییل وارد شد. این اتفاق در ابتدا با مخلوط کردن فوتبال و راگبی اتفاق افتاد تا شمایی نزدیک به فوتبال امریکایی به این ورزش داده شود. اما فوتبال رفته رفته جای خود را باز کرد و نگرش آمریکایی از بین رفت. در سال 1959 کمیته ورزشی کالج ها، این ورزش را یک ورزش کالجی اعلام کرد که برای یک تورنومنت بین المللی، صلاحیت دارد.
در ابتدا، دانش آموزان فوتبال را بازی می کردند و به صورت آماتور با هم رقابت داشتند. پس از اتمام کالج، این نفرات، به جاهای مختلف دنیا می رفتند و به عنوان سفیر فوتبال، این ورزش را به جهانیان معرفی می کردند. این مردها، با استفاده از قدرت استعمار انگلیس، این کار را راحت انجام می دادند. در آمریکای جنوبی، این ورزش با نام فوتبول (Futbol) رواج یافت. همینطور بزرگ بودن امپراطوری بریتانیا، باعث ایجاد لیگ های داخلی می شد.
به عنوان مثال، نحوه ای که فوتبال در ایتالیا رواج یافت، نمونه خوبی از دوست داشته شدن این ورزش در خارج از بریتانیا است. گروهی از مردم بریتانیایی در شمال ایتالیا تیمی را در سال 1892 تاسیس کردند که نام آن، تیم فوتبال و کریکت جنوا بود. جنوا در آن زمان یکی از قطب های حمل و نقل کالا بود و با بریتانیا تبادلات زیادی را داشت.
بخش کریکتی این باشگاه هیچوقت انجام به کار نکرد اما تیم فوتبال جنوا، رفته رفته محبوب شد. این تیم که فقط از بازیکنان انگلیسی تشکیل شده بود، بازی های کمی انجام می داد چون به سختی رقیبی برای بازی پیدا می شد اما در هر بازی، هزاران بیننده را در کنار تیم می دید. چیزی که رفته رفته مردم ایتالیا را تشویق به روی آوردن به فوتبال کرد.
در سال 1896، ایتالیایی ها هم اجازه حضور در تیم های فوتبال را داشتند و یک سال بعد، باشگاه یوونتوس تشکیل شد. تیمی که در حال حاضر یکی از پر افتخار ترین تیم های فوتبال دنیاست. در سال 1898، مسابقات قهرمانی ایتالیا آغاز شد و جنوا توانست قهرمان شود. تیمی که در آن، 7 بازیکن ایتالیایی حضور داشت. این تیم هنوز هم اسم خود را نگه داشته است.
مشابه ایتالیا، انگلیسی ها در آفریقای جنوبی نیز فوتبال را رواج دادند. همینطور با تلاش دو معلم انگلیسی، واتسون هاتان و آیساک نیوول، این ورزش در آرژانتین نیز محبوب شد. این دو معلم، پدران فوتبال آرژانتین بودند و دو تیم را تاسیس کردند. در سال 1889، روزاریو سنترال تاسیس شد و در سال 1905، نیوول اولد بویز شروع به کار کرد که هر دو باشگاه در حال حاضر، مشغول به کار هستند و تیم های مهمی نیز محسوب می شوند.
برزیلی ها، که به دلیل مهارت و بازی زیبایشان در فوتبال بسیار معروف هستند، در سال 1895، توسط چارلز میلر، مرد برزیلی الاصل که در انگلیس تحصیل می کرده است، با فوتبال آشنا و عاشق این ورزش شدند. تلاش ها و علاقه میلر، باعث شد که باشگاه فلامینگو در برزیل به تاسیس برسد تا اولین باشگاه این کشور، شکل گیرد. آن ها امیدوار بودند خیلی زود بتوانند با دیگر تیم ها به رقابت بپردازند.
در المپیک 1900، فوتبال نیز به بازی های تابستانی اضافه شد اما فقط 3 تیم اجازه حضور داشتند: بریتانیای کبیر، بلژیک و البته تیم میزبان یعنی فرانسه. تیم بریتانیایی که تقریبا، تیمی از شهر لندن با نام آپتون پارک بود، توانست عنوان قهرمانی بازی ها را به دست آورد.
