دقایقی بدون تعصب

این لحظات رو بدون تعصب بگذرونید مسی؛ بازیکنی که سبک بازیش در حد مارادونا است یعنی سبکی کلاسیک و بی نظیر تو دوره ی خودش. سبکی که با ساعت ها تمرین و قدرت بدنی بدست نیومده بلکه حاصل نبوغ و علم حضوری بوده. یکی از بزرگان فوتبال (یوهان کرایوف) نظری جالب درباره اون داره که میگه چیز زیبایی که درباره ی مسی وجود داره اینه که میتونه نظرش رو تو یه متر سه بار عوض کنه. از کیه لینی پرسیدن فرق رونالدو و مسی چیه؟ جوابش این بود که نباید بذاری رونالدو توپ رو پای راستش بیاره چون از هر فاصله ای ممکنه توپ رو تبدیل به گل کنه اما درباره مسی اینجوری نیست چون هیچوقت نمیدونی قراره چه اتفاقی پیش روت باشه و واکنش مسی چی باشه و این چیزیه که مسی رو با بقیه بازیکنا دنیا متمایز کنه. تنها کاری که باید بکنی اینه که باید به درگاه خدا دعا کنی اتفاق بدی برات نیفته(تحقیر نشی). جوایز اکتسابی ارزشی ندارن وقتی بیانگر واقعیت ها نیستن و واقعیت اینه که مسی خدای فوتباله یعنی خالق لحظاتیه که قابل پیش بینی نیستن و بیننده هر لحظه انتظار داره اتفاق شگفت انگیزی در شرف وقوع باشه؛ ممکنه با یک حرکت چند نفر رو در افق کهکشان محو کنه یا اینکه پاسی بده که با هیچ متر و معیاری قابل محاسبه نباشه و با استفاده از تکنیکی ساده اما فریبنده کاری بکنه که با ساعت ها تمرین و انجام حرکات نمایشی و یا یپا دوپا قابل اجرا نباشن و این یعنی زیبایی فوتبال که میتونی اون رو در بالاترین سطح ممکن در دنیا در درون مستطیل سبز به اجرا بذاری اونهم با سادگیه تموم... بدون اینکه به حرکات نمایشی متوسل بشی. یک لحظه رو تصور کنید که ربات ها در فوتبال جایگزین انسان شدن و تمام برتری های فیزیکی نسبت به انسان رو دارا باشن یعنی از هر لحاظ مثلا قدرت سرزنی و استفاده از پای چپ و راست در بالاترین مرتبه ی ممکن قرار داشته باشن در اینجا تنها چیزی که نمیبینید خلاقیت و غیرقابل پیش بینی بودنه و این یعنی اینکه علمی حضوری ندارن و تمام حرکاتشون قابل پیش بینیه به نظرتون غیرقابل پیش بینی بودن فوتبال رو لذت بخش تر میکنه یا قابل پیش بینی بودن...؟؟