دیشب فیلم Dunkirk رو دیدم. با توجه به اینکه مانور زیادی روش داده بودن و تعریف و تمجیدهای زیادی که ازش کرده بودن، و مهم تر از همه با توجه با اینکه کارگردانش نولان بود، برای این فیلم و اومدن نسخه باکیفیتش لحظه شماری میکردم. من تمام فیلم های نولان رو دیدم و با توجه فیلم هایی که قبلا ساخته بود، انتظار یک شاهکار دیگه رو ازش داشتم.
دیشب خیلی زود شام خوردم و به همه هم اعلام کردم که میخوام فیلم ببینم و هیچ کسی نیاد مزاحم نشه تا از حال و هوای فیلم بیرون نرم. هرچه فیلم جلوتر میرفت، من خسته و خسته تر میشدم. هر چی جلوتر میرفت منتظر بودم فیلم من رو غافل گیر کنه و شاهکار بودن و متفاوت بودن خودش رو نشونم بده تا اینکه فیلم تموم شد و من موندم یک دهن که تا یک متر باز شده. با خودم گفتم این فیلم مگه چه چیزی داشته که این همه ازش تعریف کردن و نمرات خوبی رو دریافت کرده و در گیشه هم خوب فرخته؟
از کارگردان های جدید، فینچر و نولان و تارانتینو رو کارهاشون رو دنبال میکنم و تقریبا اکثر فیلم هاشون رو دیدم ولی اگر بخوام منطقی نظر بدم، Dunkirk یک فیلم به شدت ضعیف هست که بیش از اندازه بزرگ شده.
ببینید دوستان من به عنوان یک مخاطب عام نظرم رو درباره این فیلم گفتم و کاری ندارم منتقدان در موردش چی گفتن و چه تشبیهات و استعاراتی براش بکار بردن. بزارید اینجوری مثال بزنم که مثلا یک نفر هست که فیلم باز هست و همه فیلم های نولان رو دیده و آخرین فیلمش ( Interstellar) رو دیده و رفته یه جایی که به هیچ وسیله ارتباطی دسترسی نداشه. اگر شما بدون اطلاعش این فیلم رو براش روشن کنید و بزارید تا آخر ببینه و بعد نظرش رو در مورد فیلم بپرسید، مطمئنا از لفظ شاهکار برای این فیلم استفاده نمیکنه. و اگر بعد از پایان فیلم بهش بگید که کارگردان این فیلم نولان هست، شاید باورش نشه که نولان همچین فیلمی ساخته باشه.
خلاصه اینکه به نظر من Dunkirk فیلمی هست معمولی که بیش از اندازه بزرگ شده.
