یک هفته ای به آغاز بازی ها مانده است؛هرکسی پیش بینی های خودش را دارد. شش نام بزرگ بیش از بقیه سر زبان هاست : " Top 6"
دو تیم شهر منچستر کمی بیشتر از بقیه، بخاطر حضور پپ و مورینیو؛ مربیانی که قبلا نبردهای گلادیاتور گونه ای داشته اند.اما اینجا خبری از لیگ دو قطبی نیست،وقتی برای اینکه از توقف حریفت برابر تیم شانزدهم جدول خوشحال باشی را نداری و اگر شل بگیری احتمالا در برابر حریفت به زانو در می آیی.کمی لغزش کافی است تا تیمت همه چیز را با هم از دست بدهد؛نبرد قهرمانی و نبرد سهمیه را با هم!
نیازی به توضیح اینکه 8 تن از بهترین مربیان حال حاضر دنیا روی نیمکت های تیم های انگلیسی نشسته اند نیست،خب بیایید کمی حلقه را تنگ تر کنیم،اگر رافا بنیتز را فراموش کنیم و کومان اخراج شده را در نظر نگیریم حداقل همان شش تیم معروف را همچنان داریم.شش مغز متفکری که آدم را به سرگیجه می اندازند.هرکدامشان دنیای خاص خودش را دارد،راستش را بخواهید شاید اگر من یک مربی در سطح این شش نفر بودم هرگز پای به جزیره نمی گذاشتم!بهترین تئوریسین هایی که چندسال اخیر فوتبال به خودش دیده است همینجا هستند.
پپ گواردیولا نابغه ی فوتبال مالکانه فصل را بد شروع نکرده است،اما یک تساوی برابر اورتون پرستاره که رونی را به عنوان یک رهبر برای هدایت تیم به سمت موفقیت برگردانده است خیلی هم ناامیدکننده نیست،البته نه تا وقتی که بدانیم اورتون با کومان در هفته های بعدی چیزی کاملا بی شباهت به پروژه ای هیجان انگیز شد.
مورینیو 4 تا 4تا می زند و گاهی باورمان نمی شود تیمی بتواند در چندین هفته ی پیاپی از دقیقه ی 80 به بعد تعداد گل هایش را بالا ببرد،آن هم متوالی.
کلوپ حالا رابین هود نیست و به وقتش با صلاح یقه تیم های ضعیفتر لیگ را هم میگیرد،هرچند هنوز هم کسی نمی داند دروازه بان اول آنها چه کسی است و یا اینکه نهایتا رهبر مدافعان آنها کدام است! تنها می توان گفت آنها همچنان هیجان انگیزند و با صلاح بهتر هم شده اند.
چلسی کونته ظاهرا سردرگم و بی رمق است و ابتدا به نظر می رسد سناریوی تراژدی مورینیو در حال تکرار است اما در ادامه روح ایتالیایی نجاتبخش آنها میشود،البته با چاشنی یک خرید اسپانیایی: موراتا!
آرسنال همچنان درگیر فریادهای "Wenger Out" است و سانچز و اوزیل دل و دماغ ادامه دادن را ندارند و هرهفته یان رایت توی مصاحبه اش اذعان می کند که سانچز و اوزیل بهتر است فروخته شوند،او هم روح آرسنالی اقتصادی ونگر را دارد ظاهرا،البته گویا ونگر در آرامش کوتاهش توانسته تیم را کمی روبراه کند،بی تردید نه در حد یک مدعی قهرمانی؛کم و بیش در حد همان همیشگی: "Just 4th"
انگلیسی ترین ترکیب بین این 6 تیم را تاتنهام با پوچتینو فراهم ساخته است که به نظر می رسد همچنان درگیر ساخت یک شخصیت قهرمانی توی رختکن تیمش است،تیمی که به نظر می رسد قهرمان اصلی اش هری کین برای قهرمانی کمی ناکافی باشد،تیم پوچتینو به شکل واضحی نیازمند یک لیدر دیگر در تیمش است،کسی که هری کین بتواند باور کند می تواند با تاتهنام به قهرمانی فکر کند.اتفاقی که می تواند خواستنی تر از درگیری و ناسازگاری با سرسخت ترین مدیران تیم های انگلیسی طی سال های اخیر باشد.
کمی از جدول فاصله میگیریم.اواسط هفته ی 17ام هستیم،گواردیولای کمال گرا برخلاف افسانه سرایان چندقطبی بودن جزیره تا اینجا فقط همان دو امتیاز مقابل اورتون را از دست داده است؛آنها حتی چندروز پیش مورینیو و غول هایش را توی اولدترافورد شکست دادند و نشان دادند گواردیولا تیمی ساخته است که بیش از هرچیزی ذهن برنده دارد؛آنها ادعایی که مورینیو درباره ی تیم های خودش دارد را عملی کرده اند؛با این روند به نظر میرسد ابزار توقف سیتیزن ها توی جزیره یافت نمیشود؛حداقل برای این فصل؛شاید محموله های بعدی برای سایر تیمها بتوانند این ابزار را در بازار زمستانی یا حتی تابستان سال بعد به جزیره بیاورند.
پس تا آن موقع من تمام شرط هایم را روی تیم برنده ی گواردیولا می بندم،هرچند امیدوار به شکستش باشم!
