طرفداری- بایرن مونیخ همواره قدرت مطلق فوتبال آلمان بوده است و "اف سی هالیوود" رکورددار قهرمانی در بوندس لیگاست. آن ها علاوه بر افتخارات اروپایی و داخلی همواره ستاره های بزرگی در تیم خود داشته اند اما از سوی دیگر، بروسیا دورتموند در دهه نود در فوتبال اروپا، یک قدرت نوپا بود که توانست بایرن مونیخ را به چالش بکشد. علی رغم قهرمانی بایرن مونیخ در بوندس لیگای فصل 97-1996، این دورتموند بود که توانست در اروپا به افتخاری تاریخی برسد. بزرگ ترین شب تاریخ باشگاه دورتموند در تاریخ 28 می 1997 رقم خورد. جایی که مردان زرد پوش با غلبه بر یوونتوسِ مارچلو لیپی، مدافع عنوان قهرمانی، توانستند فاتح لیگ قهرمانان اروپا شوند.
برای بخش مهمی از تاریخ دورتموند، قهرمانی در مسابقات اروپایی، امری دور از دسترس به نظر می رسید. بوندس لیگا در سال 1963 تشکیل شد و قهرمان اغلب دوره ها بایرن مونیخ بوده است که با کسب 27 قهرمانی در این مسابقات، با اختلاف زیادی نسبت به دورتموند رکورددار است. بایرن مونیخ در فوتبال اروپا نیز با کسب پنج قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا همواره یکی از مدعیان و قدرت های اصلی بوده است و این در حالی است که دورتموند در بوندس لیگا و اروپا، تیم کوچک تری نسبت به بایرن مونیخ به حساب می آید. دورتموند در سال های 56 و 57، یعنی چند سال پیش از تشکیل بوندس لیگا قهرمان آلمان شد و همچنین بی فائو بی با شکست لیورپول در فینال، توانست فاتح جام در جام سال 1966 شود. اما در دهه 70 و 80، دورتموند معمولا یک تیم میانه جدولی در بوندس لیگا به شمار می آمد. دوران متوسط و بدون افتخار دورتموند تا اوایل دهه نود و تا فرا رسیدن نسل طلایی توسط اوتمار هیتسفلد، سرمربی افسانه ای فوتبال آلمان ادامه یافت.
در ابتدای فصل 92-1991، هیتسفلد از گراس هاپرز سوئیس آمد و دورتموند رده دهمی را تحویل گرفت. هیتسفلد در اولین فصل حضورش، دورتموند را به تیمی قدرتمند در فوتبال آلمان تبدیل کرد و کسب عنوان نایب قهرمانی، دستاورد وی در آن سال بود. آن ها در آستانه فتح اولین بوندس لیگا پس از سال های طولانی قرار داشتند اما اشتوتگارت، مانع تاریخ سازی شاگردان هیتسفلد شد. کسب رده دوم به معنای راهیابی دورتموند به مسابقات جام یوفا بود که تیم های بزرگی در این جام شرکت می کردند. دورتموند در جام یوفا نیز به موفقیت های مهمی رسید و زرد پوشان توانستند تا با کنار زدن رقبا، به فینال این مسابقات برسند اما یوونتوس، تیم رویایی و قدرتمند دهه 90 حریف آن ها در فینال بود. بانوی پیر در دو دیدار رفت و برگشت فینال جام یوفا توانست تا در مجموع با نتیجه 6-1 دورتموند را شکست دهد و این گونه دست شاگردان هیتسفلد از رسیدن به جام یوفا کوتاه ماند.
علی رغم این نتیجه ناامید کننده در مسابقات اروپایی، دورتموند به پیشرفت و کسب نتایج خوب در مسابقات داخلی ادامه داد و بالاخره آن ها توانستند در سال 1995 برای نخستین بار در تاریخ، فاتح بوندس لیگا شوند. این اتفاق، دو سال پس از شکست تلخ در فینال جام یوفا رقم خورد. با موفقیت در لیگ آلمان، حالا موفقیت در رقابت های اروپایی هدف شاگردان هیتسفلد بود. دورتموند در آن زمان تیمی قدرتمند در اختیار داشت که ماتیاس سامر، بازیکن سال فوتبال آلمان در سال های 95 و 96 و همچنین برنده توپ طلای سال 96 رهبر خط دفاعی این تیم بود. ماتیاس سامر، پس از فرانتس بکن باوئر نخستین مدافعی بود که توانست برنده جایزه توپ طلا شود. در کنار ماتیاس سامر، مدافعان قدرتمند و باتجربه ای چون یورگن کوهلر، اشتفان رویتر و یورگ هنریش حضور داشتند.
در تابستان 1996، دورتموند بازیکن مهمی از یوونتوس، قهرمان وقت اروپا، خرید و پائولو سوسا، هافبک پرتغالی به دورتموند پیوست. علاوه بر سوسا، پل لمبرت، هافبک اسکاتلندی نیز توسط هیتسفلد خریداری شد. علاوه بر آن ها، آندریاس مولر، بازیکنی که بعدا تبدیل به یکی از ستارگان بزرگ دورتموند شد نیز از یوونتوس به جمع زنبورها پیوست. مولر در دورتموند نقش بازیساز را برای کارل هاینتس ریدله و استفان چاپیوسات، دو مهاجم نوک این تیم ایفا می کرد. همچنین در این تیم میشائیل تسورک (رکورردار تعداد بازی تاریخ دورتموند و مدیر ورزشی این تیم)، هایکو هرلیش (سرمربی کنونی بایرلورکوزن) و لارس ریکن، ستاره جوان و با استعداد نیز حضور داشتند تا دورتموند یک تیم پر مهره در فوتبال اروپا باشد. اگرچه با تمام این مهره ها، دورتموند در مقایسه با سایر تیم های مدعی اروپا، تیم ضعیف تری به حساب می آمد.
قرعه کشی لیگ قهرمانان فصل 97-1996 انجام شد و با توجه به قرعه دورتموند، آن ها شانس خوبی برای صعود به مرحله بعد داشتند. تیم های اتلتیکو مادرید، استوا بخارست رومانی و ویشف لوژ لهستان با دورتموند هم گروه شدند. از این گروه تیم های اتلتیکو مادرید و دورتموند با 12 امتیاز به مرحله بعد صعود کردند که اتلتیکو به دلیل داشتن تفاضل گل بهتر، به عنوان صدرنشین صعود کرد. ماجراجویی اروپایی دورتموند با پیروزی خانگی برابر لوژ لهستان آغاز شد و در خاک لهستان برابر این تیم به تساوی رسیدند. سپس دورتموند باید به مصاف استوا بخارست، قهرمان اروپا در سال 1986 می رفت که آن ها توانستند در خانه با نتیجه 2-0 و در بخارست با نتیجه 3-1 پیروز شوند. هرلیش در این دو دیدار با زدن سه گل درخشید.
در بازی برابر اتلتیکو مادرید، دورتموند یک پیروزی مهم خارج از خانه دیگری کسب کرد و توانست روخی بلانکوس را در ویسنته کالدرون شکست دهد اما اتلتیکو در وستفالن توانست زنبورها را 2-1 شکست دهد. اگرچه دورتموند نسبت به اتلتیکو گل های بیشتری به ثمر رساند اما به دلیل تفاضل گل کم تر نسبت به تیم اسپانیایی در رده دوم جدول قرار گرفت. اگرچه این قرار گیری در رده دوم، مانع رویارویی با تیم قدرتمند آژاکس شد و در عوض، آن ها برابر اوسر فرانسه قرار گرفتند. اوسر ستارگانی مانند صبری لاموشی، آلن گوما و تاریبو وست را در تیم خود داشت اما دورتموند به آسانی توانست اوسر را در وستفالن 3-1 شکست دهد. در فرانسه نیز زردپوشان اوسر را 1-0 شکست دادند.
در مرحله نیمه نهایی، دورتموند باید با منچستریونایتد روبرو می شد. دورتموند تازه وارد، باید برابر منچستریونایتدِ الکس فرگوسن قرار می گرفت. منچستریونایتد می خواست تا با رسیدن به فینال مسابقات، پس از 49 سال و قهرمانی سر مت بازبی در اروپا، مجددا فاتح این جام شود. منچستریونایتد در مرحله یک چهارم نهایی، توانست در اولدترافورد با نتیجه 4-0 بر پورتو غلبه کند و همین نتیجه، آن ها را راهی نیمه نهایی کرد. اکثر مردم منچستریونایتد را مدعی صعود به فینال می دانستند. منچستریونایتد، ستارگان جوانی همانند گیگز، دیوید بکام، نویل و اسکولز را در اختیار داشت که هسته اصلی قهرمانی این تیم در سال 1999 بودند. اما یونایتد نتوانست برابر دورتموند کاری از پیش ببرد و بی فائو بی با درخشش لارس ریکن توانست در وستفالن و اولدترافورد، منچستریونایتد را با نتیجه 1-0 شکست دهد و در مجموع با نتیجه 2-0 به فینال مسابقات رسید، فینالی که در المپاشتادیون، ورزشگاه خانگی بایرن مونیخ برگزار می شد.
در دهه 90 میلادی، فوتبال ایتالیا قدرت اصلی اروپا و جهان بود و تیم های یوونتوس، میلان، اینتر، رم، لاتزیو، پارما و فیورنتینا خواهران پر افتخار سرزمین چکمه به شمار می آمدند. در میان این تیم ها، یوونتوس قدرتمند ترین تیم ایتالیایی بود چرا که آن ها توانستند بیشترین تعداد اسکودتو و بیشترین صعود به فینال مسابقات اروپایی را در این دهه میان تیم های ایتالیایی به دست آورند. یوونتوس در سال های 95 تا 97، توانست فاتح سه اسکودتو شود و دو فینال لیگ قهرمانان را تجربه کند. دل پیرو، کریستین ویری، دشان، پروتزی و البته زین الدین زیدان ستارگان یوونتوس بودند که با این اوصاف، بیانکونری تیم بسیار قدرتمند تری نسبت به دورتموند به شمار می آمد.
در نیمه اول مسابقه، یوونتوس با ارائه فوتبال همیشگی خود برابر دورتموند قدرتنمایی کرد، شبیه دیداری که یوونتوس توانست برابر همین دورتموند قهرمان جام یوفا شد. اگر چه با نمایش خوب یوونتوس، دورتموند توانست مقاومت کند و نیمه اول با دو گل دورتموند همراه شد. در دقیقه 29، با همکاری خوب لمبرت، کارل هاینتس ریدله توانست گل اول تیمش را به ثمر برساند. تنها پس از گذشت پنج دقیقه، ریدله با ضربه سری قدرتمند در محوطه جریمه توانست دروازه یوونتوس را برای بار دوم باز کند. دو گل دورتموند باعث شد تا یوونتوس بر شدت حملات خود اضافه کند و زیدان ضربه ای به تیر دروازه زد. سپس کریستین ویری از فاصله ای دور شوتی به سوی دروازه دورتموند زد که راهی به دروازه نیافت. اگرچه زیدان همانند همیشه نتوانست عملکردی جادویی داشته باشد و پل لمبرت، به خوبی توانست زیدان را مهار کند. در طول نود دقیقه لمبرت، زیدان را از جریان بازی خارج کرد و یوونتوس نتوانست به خوبی حملاتی را طرح ریزی کند.
در دقیقه 71 یکی از زیباترین و مهم ترین لحظات لیگ قهرمانان اروپا رقم خورد. لارس ریکن، ستاره 20 ساله دورتموند که تنها دو سال پیش نخستین بازی خود را برای دورتموند انجام داد، وارد میدان شد. ریکن که برابر منچستریونایتد توانسته بود گلزنی کند، تنها چند ثانیه پس از ورود به زمین توانست گلزنی کند. آندریاس مولر پاسی به پشت مدافعان برای ریکن فرستاد و او، با ضربه ای چیپ و تماشایی توانست دروازه پروتزی که از دروازه اش بیرون آمده بود را باز کند. گل ریکن، تنها 16 ثانیه پس از ورودش به زمین به ثمر رسید و این گل، یکی از سریع ترین گل های یک بازیکن تعویضی در تاریخ لیگ قهرمانان است.
گل سوم، عملا یوونتوس را از پای در آورد و دورتموند خیالش را از پیروزی شد. گل الساندرو دل پیرو در دقیقه 85 تنها از سنگینی شکست کم کرد و در نهایت دورتموند با نتیجه 3-1 فاتح لیگ قهرمانان فصل 97-1996 شد. این قهرمانی، برای پائولو سوسا، هافبک پرتغالی دورتموند نیز شبی تاریخی بود چرا که وی توانست به نخستین بازیکنی تبدیل شود که با دو تیم مختلف به صورت پیاپی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا می شود. سوسا سال پیش، با یوونتوس، تیم سابقش توانست قهرمان اروپا شود. با این قهرمانی، پل لمبرت نیز به نخستین بازیکن بریتانیایی تبدیل شد که توانست با یک تیم غیر بریتانیایی قهرمان اروپا شود. دورتموند که در مقایسه با یوونتوس، تیم ضعیف تری به شمار می آمد، توانست قهرمان اروپا شود و این قهرمانی می توانست به کسب قهرمانی های بیشتر برای دورتموند کمک کند اما متاسفانه دوران طلایی دورتموند به پایان خود نزدیک شد و به دلیل مسائل مالی و مدیریتی در ابتدای قرن جدید، دورتموند به تیم متوسطی تبدیل شد و آن ها سال ها در میانه های جدول بوندس لیگا به کارشان ادامه دادند.
با شروع دهه جدید، دورتموند با یورگن کلوپ، سرمربی جذاب خود به موفقیت های متعددی رسید و آن ها توانستند چند سال، بالاتر از بایرن مونیخ قهرمان بوندس لیگا شوند. اوج کار آن ها شکست رئال مادرید و راهیابی به فینال اروپا با ستارگانی چون ماریو گوتسه، متس هوملس، مارکو رویس و روبرت لواندوفسکی بود اما آن ها در فینال لیگ قهرمانان در سال 2013، مغلوب بایرن رویایی یوپ هاینکس شدند. پس از آن، دوران یورگن کلوپ نیز با حذف از لیگ قهرمانان برابر یوونتوس و کسب رده هفتم در بوندس لیگا به پایان رسید. مربیانی چون توماس توخل و پیتر بوش نیز نتوانستند دوران موفق گذشته را تکرار کنند و همچنان، دورتموند در بوندس لیگا، زیر سایه بایرن مونیخ قرار دارد.