فوتبال در بسیاری از مناطق جهان به طرز عجیبی رسوخ کرده است. از فرهنگ و تاریخ گرفته تا مذهب، آن جا که دو دستگی مسیحیت میان سلتیک گلاسکو و گلاسکو رنجرز، دو باشگاه پر هوادار اسکاتلند، رخ می‌نماید. اما فقط و فقط یک جای جهان است که به جای گُل در کنار قبر‌ها، توپ فوتبال امضا شده به دست بازیکنان محبوب تیم‌های آن شهر را می‌بینید. جنوب غربی اروپا، آندلس تاریخی، حوالی آوادا ادوارد وداتو، سویل! ایالتی که مردمش فوتبال را بهانه‌ای برای گذراندن اوقات فراغت یا طنابی برای وصل بودن به دوران جوانی نمی‌دانند. آن‌ها با فوتبال زندگی می‌کنند. فیل بال، فوتبال نویس بریتانیایی، در کتاب خود که داستان فوتبال اسپانیا نام دارد، می‌نویسد: بپرسید مهم ترین و حساس ترین دربی فوتبال جهان کدام است؟ اگر گفتند رئال مادرید و بارسلونا، بدانید که آسیایی‌اند.اگر گفتند میلان و اینتر، بدانید که اروپایی‌اند و اگر گفتند سویا و رئال بتیس، بدانید که اسپانیایی‌اند. دربی شهر سویل که در بین ورزشی نویسان اسپانیا به دربی بزرگ (El Gran Derbi) معروف است، سالی دو روز را برای خود دارد. روز دربی اگر هواداری خوش شانس باشد، بازی را از استادیوم می‌بیند و اگر نه رو به روی تلویزیون، منزلگاه کل خانواده خواهد بود. پرنده در آسمان شهر پر نمی‌زند! همه جا سوت و کور است تا وقتی که به حوالی ورزشگاه برسیم. دود، آتش، زد و خورد با نیروهای امنیتی، همه را می‌شود در آنجا به نظاره نشست. به همین منظور 5 سال پیش، کنگره ایالت خودمختار آندلس تصویب نمود که در بازی‌هایی که نیروهای امنیتی صلاح بدانند، می‌توانند برای جلوگیری از اغتشاش و آشوب از ورود هواداران میهمان به ورزشگاه جلوگیری نمایند. اتفاقی که سال گذشته افتاد و هواداران را خشمگین تر نمود. ولی هیچ چیز از جذابیت‌های این دیدار پر از عشق و نفرت و ترس کم نکرد! ژورنالیست‌ها باید در روز‌های نزدیک به دربی مراقب نوشته‌های خود باشند؛ زیرا هر گونه بی احترامی به تیم محبوب هواداران، عواقب سختی برایشان خواهد داشت. از زمانی که بازی آغاز می‌شود، جو دیگری حکمفرماست. هواداران بی وقفه تیم محبوبشان را تشویق می‌کنند. از شعار های توهین آمیز به حریف هم نمی‌شود گذشت. هواداران دو باشگاه با هم جدال آشتی ناپذیری دارند که آن هم ریشه تاریخی دارد. استادیوم رئال بتیس، بنیتو ویامارین نام دارد که در هلیوپولیس، بخش مرفه نشین شهر واقع است. بنیتو ویامارین رئیس سال‌های دور بتیس و از افراد نزدیک به ژنرال فرانکو و هوادار حزب حاکم بوده است. رئال بتیس در سال 1909 تاسیس شد. هواداران بتیس عمدتاً ملی گرایان و کارمندان دولت و صاحب منصبان مانند شهردار و فرماندار و حامیان دولت مرکزی هستند و باشگاه بتیس نیز با پیشوند رویال، سلطنتی بودن خود را نشان می‌دهد. در سوی دیگر ورزشگاه رامون سانچز پیسخوان در نرویون، حوالی مرکز شهر واقع است. سویا در سال 1890 تاسیس گشت و نخستین باشگاه تاریخ فوتبال اسپانیاست. هواداران سویا عمدتاً قشر اصلاح طلب و مخالف سیاست‌های دولت مرکزی هستند و نام ورزشگاه خود را نیز از نام رئیس فقید باشگاه، سیاستمدار سویلی که از مخالفان دولت فرانکو بوده است، بر گرفته‌اند. رامون سانچز پیسخوان متهم شده بود که در قتل شهردار سویل که از نزدیکان فرانکو بود نقش داشته است و چند روز بعد از آن به طرز مشکوکی درگذشت. از همین رو جمله معروف پیسخوان را بر سر در ورزشگاه تا سال 1995 حفظ کرده بودند؛ فرانکو دشمن بشریت است. این‌ جمله آینه تمام نمای خط مشی سیاسی هواداران سویا تلقی می‌شود. جمله‌ای که نشان از احساسات و خشم هواداران از حکومت مرکزی دارد که حتی تا امروز نیز پابرجاست. سویا پر افتخار ترین باشگاه آندلس است با 14 جام و بتیس تنها 3 جام را برای خود دارد. هواداران سویا به تعداد بیشتر جام‌های خود افتخار می کنند و هواداران بتیس به این که در لالیگا زودتر از رقیب قهرمان شده‌اند می‌بالند. این دو تیم در طول تاریخشان 112 بار به مصاف یکدیگر رفته‌اند. نخستین بار در سال 1909 که بازی دو بر صفر به سود سویا پایان یافت. در تمامی دیدار‌ها، 33 برد سهم رئال بتیس و 53 برد از آن سویا بوده است. 26 دیدار هم با تساوی به پایان رسیده است. قاطع ترین برد بتیس 4 - 0 در سال 1979 اتفاق افتاده است.در حالی که سویا در سال 1922 با نتیجه 22 - 0 بتیس را در هم کوبید. حال باید بنشینیم و ببینیم نتیجه این دربی که به قول ژورنالیست‌های اسپانیایی، احساسی ترین، پر احساس ترین و خشن ترین دربی اسپانیاست، چه خواهد شد.