طرفداری- گروه دوم، روز 14 جولای با بازی یوگسلاوی و برزیل در ورزشگاه پاراک آغاز شد. برزیل که قبل از جام به عنوان یکی از مدعیان اصلی مطرح بود، خوب آغاز نکرد. دو گل از تیرنانیچ و ایوان بک، یوگسلاوی را در نیمه اول با حساب 2 بر 0 پیش انداخت. برزیل در نیمه دوم توانست توسط کاپیتانش، پرگینیو، در دقیقه 62 به گل برسد اما نتوانست حساب کار را جبران کند و با نتیجه 2 بر 1 شکست خورد.
این نتیجه باعث شد که برزیل، شانس کمی برای صعود پیدا کند. تنها 3 روز بعد بود که یوگسلاوی، توانست با شکست بولیوی حضور خود در بین 4 تیم برتر را قطعی کند. بازی یوگسلاوی و بولیوی در پایان نیمه اول بدون گل بود اما عملکرد عالی هجومی یوگسلاوی در نیمه دوم و به ثمر رساندن 4 گل در 25 دقیقه، پیروزی و صعود این تیم را قطعی کرد.
برزیل شاید از این جام حذف شد اما تاثیری بزرگ بر این جام با نوشتن اسم های کوچک یا القاب برای خطاب بازیکنان خود گذاشت. در جامعه برزیل القاب، نقش مهمی را حتی برای دکترها، وکیل ها و سیاستمداران ایفا می کند. چیزی که ریشه در نظام برده داری دارد. وقتی فوتبال از انگلیس به برزیل رفت، بازیکنان با فامیل هایشان صدا می شدند اما با شیوع فوتبال در این کشور، القات و اسم های کوچک رفته رفته بیشتر شدند.
در سال 1914، زمانی که برای اولین بار تیم ملی برزیل به میدان رفت، بازیکنی با نام فورمیگا داشتند که به پرتغالی، معنای مورچه می دهد. این اسم های کوچک و القاب، هنوز هم توسط برزیلی ها استفاده می شود.
گروه سوم، روز 14 جولای با بازی رومانی و پرو در ورزشگاه پوکیتوس، در برابر فقط 300 نفر تماشاچی آغاز شد. رومانیایی ها که اکثرا کارگرانی بودند که توسط شاه کارول، یک ماه مرخصی برای حضور در این مسابقات داشتند، پرو را 3 بر 1 مغلوب کردند. تماشاچیان این دیدار اما، بازی بسیار خشنی را ملاحظه کردند.
مدافع رومانی، آدالبرت استاینر، در این بازی به دلیل تکلی خشن با شکستگی پا مواجه شد. کاپیتان پرو، ماریو د لا کاساس، با گرفتن کارت قرمز در این بازی به دلیل این تکل، اولین اخراجی تاریخ جام جهانی بود. اروگوئه، میزبان این جام که چلسته- که در اسپانیایی به معنای آبی آسمانی است- نامیده می شدند، اولین بازی خود در این جام را روز 18 جولای در ورزشگاه سنتاریو در روز صدسالگی استقلال این کشور، در برابر پرو انجام داد.
علی رغم تاخیر 5 روزه این بازی، ورزشگاه سنتاریو هنوز نیمه تمام بود و داربست ها در سراسر ورزشگاه دیده می شدند. این ورزشگاه که قرار بود 100 هزار نفری باشد، تنها 70 هزار نفر را در آن زمان در خود جای می داد چرا که هنوز این ورزشگاه نیمه تمام بود. پرو که نمایشی بسیار بد در مقابل رومانی داشت، خط دفاعی بدی از خود نشان داده بود پس اروگوئه و تماشاگران مشتاقش، حساب ویژه ای برای بردن این تیم با کمک ضعف دفاعی اش باز کرده بودند.
البته این انتظار کاملا درستی هم نبود. نیمه اول این دیدار بدون گل مساوی به پایان رسید اما با گذشت 15 دقیقه از نیمه دوم، هواداران به چیزی که می خواستند، دست یافتند. هکتور مانکو کاسترو، بازیکن اروگوئه که قسمتی از دست راست خود را از دست داده بود، روی پاس پدرو پترونه توانست گلزنی کند تا اروگوئه با حساب 1 بر 0 حریف خود را شکست دهد. اما واضح بود که برای برتری برابر رومانیف تغییراتی در اروگوئه لازم بود.
روز 22 جولای، اروگوئه در حضور 80 هزار تماشاگر خود، به مصاف رومانی رفت. آلبرتو ساپیکی، مربی اروگوئه در این بازی، تخرا مدافع خود را با ارنستو ماسکرونی با تجربه تر جایگزین کرد. همینطور در خط حمله هم دورادو، آنسلمو و اسکارونه، به ترکیب اصلی اضافه شدند. این تغییرات ثمربخش بود و اروگوئه تنها 7 دقیقه پس از آغاز بازی توسط دورادو به گل رسید.
17 دقیقه بعد اسکارونه گل دوم اروگوئه را زد و آنلسلمو نیز در دقیقه 30، کار را سه بر صفرکرد. تنها 5 دقیقه بعد خوزه پدرو سیا گل چهارم تیمش را به ثمر رساند تا برد 4 بر 0 اروگوئه مسجل شود. قهرمان دو المپیک حالا به نیمه نهایی جام جهانی رسیده بود و پیروزی 4 گله این تیم، آن ها را مدعی اصلی کسب این جام کرده بود.
ایالات متحده با بلژیک و پاراگوئه، گروه چهارم را تشکیل می دادند. آمریکایی ها که دو سال قبل در المپیک 11 بر 2 به آرژانتین باخته بودند، حالا به جای بازی دادن به آماتورها، از بازیکنان حرفه ای استفاده کردند تا فیفا هم آن ها را در سید اول مسابقات قرار دهد. آمریکا توسط مردی ایرلندی تبار به نام جک جاک کول مربیگری می شد. مردی که سال 1922 از اسکاتلند به این کشور امده بود و چندین تیم در آمریکا از جمله بروکلین واندررز را مربیگری کرده و سریعا به عنوان یکی از بااستعدادترین مربیان آمریکا، مطرح شده بود.
تیم آمریکا، که از هوبوکن نیوجرسی به اروگوئه آمده بود، شش بازیکن بریتانیایی الاصل نیز داشت. آلک وود، جیمز گالاچر، جیمز براون،اندرو آولد، بارت مک گی و جرج مورهاوس. نفراتی که در جوانی به این کشور آمده بودند. این بازیکنان که رینگرز خوانده می شدند، سریعا پیشرفت کرده و به عنوان نفراتی مهم در آمریکا مطرح شدند.
مورهاوس تنها نفری بود که در این جمع، در بریتانیا نیز سابقه بازی را داشت و البته این سابقه فقط برای 2 بازی در تیم ترانمر در دسته سوم انگلیس بود. تیم آمریکا اولین دیدار خود را در روز 13 جولای برابر بلژیک انجام داد. آمریکایی ها در این بازی که حدودا 10 هزار نفر تماشاچی داشت، برای بلژیک خیلی قوی بودتد و با دو گل از مک گی و یک گل از پیتناد، بلژیک را 3 بر 0 شکست دادند. 4 روز بعد، آمریکا باید به مصاف پاراگوئه می رفت. این بازی در پارک سنترال استادیوم، با حضور 800 نفر برگزار شد که آمریکا برنده آن بود.
پاراگوئه در سال قبل، توانسته بود اروگوئه را در کوپا آمریکا، 3 بر0 شکست دهد پس امید زیادی به بردن گروه داشت اما این آمریکا بود که با گل دقیقه 10 پیتناد پیش افتاد. 5 دقیقه بعد، تام فلوری گل دوم تیمش را به ثمر رساند و با گل دیگری از پیتناد در دقیقه 50، آمریکا با نتیجه 3 بر 0 این بازی را پیروز شده و صاحب جایگاهی در نیمه نهایی شد.
بحث های زیادی در مورد گل دوم آمریکا وجود دارد. فیفا، گل دوم را به فلوری نسبت داده اما آمریکایی ها آن را از آن پیتناد می دانند و این گونه، این پیتناد بوده که قبل از استابیل آرژانتینی، اولین هتریک تاریخ جام جهانی را انجام داده. روزنامه های آن وقت، مثل لا پرنسا آرژانتین و اُ استادیو د سائوپائولو برزیل، پیتناد را صاحب هر سه گل دانسته اند.
این اشتباه در واقع، نتیجه نداشتن شماره روی پیراهن بازیکنان است که در آن زمان، پیتناد با فلوری اشتباه گرفته شده است. بالاخره، در سال 2006، فیفا هر سه گل را سهم پیتناد دانست و اینگونه، پیتناد آمریکایی اولین بازیکنی است که در تاریخ جام جهانی، هتریک کرده است.