نقدی بر عملکرد انگلیسی ها

FCBayern.ir- ملادن پتریچ کروات در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۷ غرور انگلیسی‌ها را در ویبلی خورد کرد، یک کابوس کامل، باورش سخت است به ظاهر مدعی قهرمانی حتی نتوانسته به جمع 16 تیم پایانی راه یابد آنها بازی سرنوشت ساز با کرواسی را در خانه سه بر دو باخته بودند، مطبوعات انگلیسی ابتکار جالبی به خرج دادند از یورو 2008 هیچ نگفتند تنها به فینال تمام انگلیسی در لیگ قهرمانان پرداختند و آن را بسیار مهمتر از فتح جام ملت‌های اروپا دانستند ولی زمان گذشت تا اینکه قلعه ویبلی فتح شد و اینبار نه به وسیله اشتوکا جنگنده مخوف نازی‌ها بلکه به وسلیه دو تیم در فینال تمام ژرمنی، کار تمام شده بود فارغ از برنده بازی، جام در خانه رقیب است، روزنامه‌های بریتانیا یک جمله کوتاه نوشتند: فوسبال ... در این فصل آرسنال تیمی از سرزمین انگلوساکسون‌ها در جدالی هولناک برابر بایرن ویران شد، پس از قرعه سخت و برخود به بایرن، مربی نامدار آرسنال در اندیشه این بود که نگذارد بایرن فصل خوبش را خراب کند، فصلی که امید کسب قهرمانی لیگ برتر را به هواداران تیمش پس از 10 سال می‌داد، آرسن ونگر اشتباه بزرگی مرتکب شد او به شاگردانش نوید پیروزی داد و چنان آنها را در این فکر فرو برد که بیش از بازی به مراسم شادمانی فکر می‌کردند و تنها دلیل باخت را اخراج وویسیچ چزنی دروازه‌بان لهستانی خود توجیه ‌کرد و راحت از برتری مطلق تیم حریف ‌گذشت. در 11 مارس اودوار موین داور نروژی سوت پایان بازی را به صدا درآورد و مشخص شد که آرسنال دیگر در لیگ قهرمانان نیست، آرسن ونگر خیلی دیر متوجه شد که فصل رویایی اش در هم آوردی با هیولای باواریا پا برجا نمی‌ماند او می‌توانست با یک دیدگاه واقع بینانه توقف بایرن را در خانه برای جوانان تیمش به پیروزی تشبیه کند و با وجود گل خطای پودولسکی و پنالتی از دست رفته مولر باز هم قابل قبول بود چیزی که دست‌کم روحیه مبارزه طلبی آنها را زنده نگه می‌داشت آنها توانسته بودند با تیمی مساوی کنند که قهرمان بود و امپراطوری پر طمطراق بارسلونا را با خاک یکسان کرده بود، ولی هنگامی که آرسنال یک دو جین گل از حریفان خود در لیگ برتر خورد روشن شد این تیم لندنی خیلی بیش حذف از لیگ قهرمانان صدمه دیده است. حکایت دیوید مویس و تیم بحران زده‌اش چیز دیگری است آنها فصل کابوس واری را پشت سر می‌گذارند و تنها امید آنها لیگ قهرمانان است و هم‌آوردی با بهترین، جایی که می‌تواند غرور از دست رفته‌شان را بازگرداند، آنها تنها در یک مورد با تیم آرسن ونگر مشترک هستند: مبهوت امپراطوری بایرن.. دیوید مویس اشتباه ونگر فرانسوی را مرتکب نشد او در طبل محکم کوبید و تساوی در زمین خودی را به مانند یک پیروزی بزرگ جلوه داد، توقف بایرن در برابر منچستریونایتد با نتیجه‌ای که اگر پابرجا بماند منجر به حذف تیم انگلیسی می‌شود ولی کسی به آن توجه نمی‌کند، همه چیز عالی است و به نفع تیمی از خاک بریتانیا... و اما مشکل بزرگ، کشوری که خود را پدید آورنده فوتبال می‌داند ولی در تالار افتخارتش جای خالی فروانی دارد، آخرین جام به 48 سال پیش برمی‌گردد و رتبه چهارمی در جام‌جهانی 90 مدال پر رنگ و لعابی در کلکسیون افتخارات ملی آنهاست بنابراین باید راه تازه‌ای برای جست و جوی افتخار یافت، سطور روزنامه‌های رنگی و باشگاه‌های چند‌ملیتی، و اینبار تاکتیکی که آچمز* شده است. منچستریونایتد تیم پر افتخار انگلستان به تساوی یک بر یک در خانه می‌بالد و معلوم نیست در آلیانس آرنا چه سرنوشتی در پیش رو دارد شاید دیوید مویس نتواند به درستی شرایط را بسنجد و شاگردانش را به مسلخ مونیخ ببرد و آخرین افتخار باقی مانده را نابود سازد شرایطی که والدانو مربی بارسلون در فصل پیش آن را به خوبی درک می‌کند هنگامی که تنها نظاره‌گر فروریختن سربازانش بود و شاید هم مویس از آوارگی آرسنال درس بگیرد و به تساوی خود در برابر پادشاهی ژرمن‌ها ببالد. * آچمز وضعیتی در بازی شطرنج است که در آن یکی از مهره‌ها که مهره آچمز نامیده می‌شود مجبور است برای دفاع از یک مهره یا خانهٔ ارزشمند در جای خود میخکوب شود. آچمز کردن تاکتیکی موثر برای ایجاد محدودیت در توانایی جابجایی سوارهای حریف است.