هفدهم دی ماه است، روز بزرگداشت و پنجاهمین سالگرد درگذشت جهان پهلوان تختی. تختی را هفت مدال جهان و المپیک ماندگار نکرد. تختی را شانه های پهن و زور بازو و کشتی های چشم نواز ماندگار نکرد. تختی را بازوبند پهلوانی که انصافا برازنده بازوان همچون اویی بود، ماندگار نکرد. راز ماندگاری تختی عشق بود.... عشقی که خالصانه و با تمام وجود به مردم و کشور عزیزش داشت. راز ماندگاری تختی تواضع در اوج بود، لبخند در اوج تلخی بود، خوبی بی منت و توقع بود، احساس مسئولیت و خیر خواهی نسبت مردم و جامعه بود... اهل تظاهر نبود و ادا در نمیاورد، خودش بود و خودش خوب بود... و چه رنج بزرگیست که در این زمستان یاس و سکوت، دیگر کسی همانند تختی زنده نیست.... در این وانفسای روزگار پهلوان تختی ام آرزوست. روحش شاد و یادش گرامی باد.