بقول آل پاچینو در فیلم city hall بزرگی هر کسی را از دشمنانش می شناسند نه دوستانش. چند ماه پیش و بعد سوپرکاپ اسپانیا که رئال همه چیز را برده و فتح کرده بود مطلبی درباره رفتار منطقی رئالی بودن نوشتم: https://www.tarafdari.com/کاربران/مطلب/751233/فروتنی-در-عین-عزت-نفس؛-درخواست-از-دوستان-رئالی-ام و مطمئن بودم که هر فرازی سرانجام فرود خودش را هم خواهد داشت. کمااینکه تیم دست نیافتنی پپ هم با آنهمه ستاره و بازی های خوبش بالاخره به پایان رسید. بزرگی یک تیم و یک نام آنجاست که همه بعد ضعفت از تو بگویند و به نوعی آرزوی فرود آمدنت را داشته باشند و شادی و هلهله کنند. بزرگی یعنی یک نیم فصل از شرایط آرمانی دور باشی و همه نگاه ها هنوز به سوی تو باشد. نام رئال آنقدر بزرگ است که با چند روز نبردن و افت مقطعی کوچک نمی شود. دو سال پیش هم همین طور بود. ولی زیدان با آن همه فاصله با بارسا چه کرد؟ شاید قصه تکرار شود و شاید نه ولی هر چه شود خدشه ای در عظمت رئال پدید نمی آید. . . HALA MADRID