بقول آل پاچینو در فیلم city hall بزرگی هر کسی را از دشمنانش می شناسند نه دوستانش.
چند ماه پیش و بعد سوپرکاپ اسپانیا که رئال همه چیز را برده و فتح کرده بود مطلبی درباره رفتار منطقی رئالی بودن نوشتم:
https://www.tarafdari.com/کاربران/مطلب/751233/فروتنی-در-عین-عزت-نفس؛-درخواست-از-دوستان-رئالی-ام
و مطمئن بودم که هر فرازی سرانجام فرود خودش را هم خواهد داشت. کمااینکه تیم دست نیافتنی پپ هم با آنهمه ستاره و بازی های خوبش بالاخره به پایان رسید.
بزرگی یک تیم و یک نام آنجاست که همه بعد ضعفت از تو بگویند و به نوعی آرزوی فرود آمدنت را داشته باشند و شادی و هلهله کنند. بزرگی یعنی یک نیم فصل از شرایط آرمانی دور باشی و همه نگاه ها هنوز به سوی تو باشد.
نام رئال آنقدر بزرگ است که با چند روز نبردن و افت مقطعی کوچک نمی شود.
دو سال پیش هم همین طور بود. ولی زیدان با آن همه فاصله با بارسا چه کرد؟ شاید قصه تکرار شود و شاید نه ولی هر چه شود خدشه ای در عظمت رئال پدید نمی آید.
.
.
HALA MADRID