اگر تا قبل از دوشنبهشب بهانه مطرحشدن نام ستاره جوان خط دروازه استقلال در رسانهها، واکنشهای شگفتانگیز و رکورد خارقالعاده بستهماندن دروازه او بود، حالا از سیدحسین حسینی به عنوان دروازهبانی حرف زده میشود که پیشنهاد حضور در استودیوی برنامه تلویزیونی نود را رد کرده است. او اولین چهرهای نیست که در این هفتهها حاضر نشده روبروی عادل فردوسیپور بنشیند. پیش از حسین حسینی، مهدی طارمی برای وادارنشدن به پاسخگویی، قید حضور در نود را زد و علی اکبر طاهری با رد دعوت نودیها، وعده یک کنفرانس خبری را داد که شاید چند سال و یا چند قرن بعد برگزار شود. موضوع حسینی اما کمی متفاوت است. او به رغم پذیرفتن دعوت فردوسیپور، از سوی مدیران باشگاه تحتفشار قرار گرفت و تنها ساعاتی قبل از شروع برنامه، سازندگان نود را مطلع کرد که تصمیم ندارد دوشنبهشب را روی آنتن شبکه سه، سپری کند. پس از موجسواری با کامنتهای اینستاگرامی بخشی از هواداران، مدیران استقلال در توجیه تصمیمشان برای «ممنوعالنود»کردن دروازهبان تیم، به لزوم دورنگه داشتن او از حاشیه اشاره میکنند. حالا سوال اینجاست که این نقشه، بین حسینی و حواشی فاصله ایجاد کرده یا او را بیشتر از همیشه در معرض حاشیه قرار داده است؟
بهترین گلرهای استقلال در تاریخ لیگ برتر، بارها با اتهام «خرافهگرایی» روبرو شدند. وحید طالبلو چند بار در اوج دوران فوتبالاش، به خاطر اشیایی که در چارچوب دروازه قرار میداد اتهاماتی را به جان خرید و این اتفاق برای سیدمهدی رحمتی و توپهایی که مدام به تیر دروازهاش برخورد میکردند نیز تکرار شد. حالا باشگاه استقلال با مسدودکرن راه حضور گلرش در تلویزیون، او را هم با اتهام تکیهکردن به خرافات روبرو میکند. بر خلاف آنچه گفته میشود، هواداران استقلال مشکل چندانی با پرداختن نود به صحنههای داوری ندارند. همین حالا در تلویزیون چند برنامه دیگر نیز به مرور تصمیمهای مهم داوری میپردازند و آنهایی که هنوز هم از «مهندسی صحنهها» حرف میزنند، در گذشته دور متوقف شدهاند. یکی از دلایل مهم جلوگیری از حضور سیدحسین در تلویزیونی، عبارتی به نام «نحسی نود» است. ماجرایی که برای سرور جپاروف صدق نکرد اما ظاهرا استقلالیها تصور میکردند قرار است برای دروازهبانشان رقم بخورد. بسیاری از ستارههای جوان بعد از حضور در استودیوی نود، برای چند هفته با افت مواجه شدند. دلیل این اتفاق نه یک نیروی جادویی و ماورایی، بلکه بیتجربگی آنها در مقابل شهرت و دیدهشدن بود. از نگاه مدیران آبیهای پایتخت، لابد حسینی هم «ظرفیت»لازم را برای دیدهشدن در قاب تلویزیون ندارد اما اگر هدف زیر ذرهبین قرار نگرفتن این بازیکن باشد، به نظر میرسد انصراف ناگهانی او از نود حسینی را بیشتر زیر ذرهبین قرار داده است.
آیا نود در مواجهه با یک جو رسانهای جدید قرار گرفته است؟ آیا عدم حضور اجباری بازیکنی که علاقه داشت در استودیوی نود حضور داشته باشد، به معنای ایجاد یک جو تازه علیه این برنامه تلویزیونی است؟ آیا این نود است که باید حق پخش فوتبال را یک به یک در اختیار باشگاهها قرار بدهد؟ موضعگیری علیه یك برنامه تلویزیونی پرمخاطب، ژست روشنفكری روز را میسازد اما هنوز هم یك دلیل منطقی برای نفی اثرگذاری مثبت این برنامه بر فوتبال ایران ارائه نشده است. گروهی از استقلالیها، مدعی تحریم نود هستند. چرا كه معتقدند مرد اول برنامه به رنگ قرمز تمایل دارد. گروهی از پرسپولیسیها نیز فردوسیپور را آبی میدانند و از تحریم او صحبت میكنند. درست وسط حرف و حدیثهای مرتبط با تحریم اما هنوز همه از نود حرف میزنند و اتفاقات هر دوشنبهشب این برنامه را مو به مو مرور میكنند. تردیدی وجود ندارد كه فلسفه تلویزیون در چند سال گذشته به شكل رقتانگیزی تكبعدی و تكجناحی شده اما نود همیشه یك محصول متفاوت در این رسانه بوده است. این برنامه بدون حسینی، چیز زیادی را از دست نداد اما اگر حسینی به خاطر فشاری که از بالا به او تحمیل شده تمرکزش را از دست بدهد و دروازهاش همین هفته بعد از مدتها باز شود، پاسخ مدیران کامنتباز باشگاه به این بازیکن چه خواهد بود؟
