در فوتبال بازیکنان یا مربیانی رو دیدید که با شور و هیجان کار خودشونُ انجام میدن و زمانی که تیمشون گل میزنه یا هرگونه تغییر مهمی در روند بازی ایجاد میشه ، میبینیم که با تمام وجود خوشحالن یا ناراحت و خلاصه اینکه واکنشی نشون میدن اما اشخاصی هم هستن (که البته تعدادشون خیلی کمتره) عملکردشون واقعا تحسین برانگیز بوده اما چهره و حرکاتشون طوریه که انگار برد یا شکست اونقدرا هم براشون فرقی نمیکنه. اونا انگار که خوشحال یا ناراحت نمیشن. شاید این یه وجهه ای از درک و بلوغ فوتبالی شون باشه که فوتبال رو نه با احساس بلکه با عقل و منطقشون بازی میکردن.