چرا مربیان ایتالیایی در جهان بهترینند؟ (بخش ششم و پایانی)

مربیان انگلیسی باید از مربیان ایتالیایی درس بیاموزند. 25 سال است که هیچکدام از مربیان انگلیسی نتوانسته‌اند که در لیگ برتر به قهرمانی دست یابند و هر چه که بوده از مربیان غیر انگلیسی بوده است. آخرین بار، «هاوارد ویلکینسون» توانست در فصل 93-1992 به عنوان یک مربی انگلیسی به قهرمانی برسد. «کوین کیگان» در 21 سال پیش توانست با تیم‌اش به مقام دومی دست یابد و 14 سال پیش هم «بابی رابسون» در بهترین حالت ممکن به مقام سومی دست یافت. مربیانی هم که انگلیسی‌ها به کشورهای دیگر صادر می‌کنند جز افتضاح چیزی به بار نمی‌آورند. «گری لینکر» والنسیا را به قهقرا می‌برد و «تونی آدامز» گرانادا را بدبخت‌تر می‌کند. همین ویلکینسون در مورد مربیان ایتالیایی می‌گوید: «آنها در خدمت دانش نیستند بلکه در خدمت یادگیری هستند. آنها اهل متابعت صرف نیستند بلکه از خود نظر و ایده خلق می‌کنند. به دو دو تا چهارتا معتقدند اما آن را از چند راه دیگر هم اثبات می‌کنند». به هر حال، چیزی که مشخص است این است که هر چند که مربیان ملل دیگر بصورت کجدار و مریز که مشخص نشود در حال استفاده تدریجی از تاکتیک‌های مربیان ایتالیایی و تغذیه از چشمه مکتب کوورچیانو هستند، اما تا کسب خبرگی در این عرصه راه قابل توجهی دارند. مربیان ایتالیایی سال‌هاست که در این کار ممارست دارند و حریفان بسیار قدری هستند. پایان مقاله منبع: مشرق ینک بخش نخست : https://www.tarafdari.com/user/381040/status/2065686/like/details/nojs لینک بخش دوم: https://www.tarafdari.com/user/381040/status/2067401/like/details/nojs لینک بخش سوم: https://www.tarafdari.com/node/865203 لینک بخش چهارم: https://www.tarafdari.com/node/865572 لینک بخش پنجم: https://www.tarafdari.com/کاربران/مطلب/878814/چرا-مربیان-ایتالیایی-در-جهان-بهترینند؟-بخش-پنجم