طرفداری- فارغ از هرگونه شک و تردیدها، آمریکا که روند خوبی با دو برد در دور گروهی را سپری می کرد، باید برای رسیدن به فینال از پس آرژانتین می گذشت. آرژانتین به دلیل برد در برابر شیلی، خود را به عنوان یک مدعی جدی مطرح کرده بود و از طرفی، آرژانتین قوی ترین رقیب امریکا تا به اینجای کار بود.
روز 26 جولای، جمعیت تقریبی 80 هزار نفر ورزشگاه سنتاریو را پر کردند تا دیدار بین دو تیم آمریکا و آرژانتین را ببینند. البته مشکلاتی برای دو تیم هم وجود داشت که مربوط به طوفان شب قبل بازی بود. اما، مشکلات زمین، آخرین مسئله ای بود که باید به آن پرداخته می شد. بازی سریعا خشن شد. شانس هایی که آمریکا برای رسیدن به فینال برای خود در نظر داشت، بعد از شکستن پای راست رافائل تریسی بعد از ده دقیقه از شروع بازی، کمرنگ شد.
این تازه همه ماجرا نبود، آولد با مصدومیت شدید از ناحیه دهان به خاطر ضربه وارد شده به او کار را دنبال می کرد اما، آمریکا که هر 6 بازیکن بریتانیایی خود را برای سومین بار پیاپی بازی داده بود، توانست جلوی آرژانتین را از زدن بیش از یک گل در نیمه نخست بگیرد. گلی که مونتی در دقیقه 20 بازی زده بود.
نیمه دوم، عملکرد فوق العاده هجومی آرژانتین، جایگاه این تیم در فینال را قطعی کرد. آلخاندرو اسکوپلی، با ساختن موقعیت های زیاد باعث شد که استابیل و کارلوس پوکله هر کدام دو گل دیگر بزنند که سه گل از این 4 گل، در فاصله زمانی 7 دقیقه به دست آمدند و سپس اسکوپلی یک گل دیگر هم زد تا حساب را 6 بر 0 کند.
آمریکا هم در فاصله دو دقیقه مانده به پایان، توسط براون به گل رسید تا بازی با نتیجه 6 بر 1 به اتمام برسد. علیرغم این برد، آمریکایی ها نسبت به بازی خشن آرژانتین و عملکرد داور بلژیکی بازی، جین لانژوس، اعتراض داشتند. این خشم زمانی خودش را نشان داد که روی یک خطا گرفته شده به نفع آرژانتین، کول به داخل زمین رفت و تجهیزات پزشکی را به سمت داور پرتاب کرد.
آمریکا با عملکرد خوب خود، البته به سختی این جام را ترک کرد و آرژانتین به عنوان یکی از بهترین تیم های آمریکای جنوبی، قصد داشت تا بهترین دنیا باشد. روز بعد، دیدار بین اروگوئه و یوگسلاوی برگزار شد. روزی که طبق تخمین ها، بیش از 93 هزار نفر در سنتاریو حضور داشتند و تیم میزبان را برای رسیدن به فینال، تشویق می کردند.
این امیدها در ابتدا کمی کمرنگ شد وقتی که سه کولیک، پس از 4 دقیقه یوگسلاوی را پیش انداخت اما دو گل سیا و آنلسلمو، سلسته را با حساب 2 بر 1 پیش انداخت. در حین تشویق تماشاگران، آنسلمو سومین گل تیمش را هم در فاصله 14 دقیقه به پایان نیمه اول به ثمر رساند. گلی که به نظر قبل از به ثمر رسیدن آن، توپ از زمین خارج شده بود.
اروگوئه نیمه دوم را هم با برتری کامل ادامه داد و در سی دقیقه پایانی، سه گل دیگر به ثمر رساند. ابتدا سانتوس ایرارته در دقیقه 60 و سپس دو گل از سیا در دقایق 67 و 72، برد 6 بر 1 اروگوئه را کامل کرد. بالاخره، نیمه نهایی پرگل جام جهانی پایان یافت و آرژانتین و اروگوئه، دو رقیب دیرینه در فینال به هم رسیدند.
بازی قهرمانی در روز 30 جولای در شرایط بحث برانگیز پیش از شروع بازی آغاز شد. چرا که بحث و جدلی شدید میان دو تیم برای روزهای متوالی، بر سر این که کدام تیم باید توپ بازی را تامین کند، شکل گرفته بود. در نهایت، با دخالت فیفا، قرار بر این شد که توپ نیمه اول از آرژانتین و توپ نیمه دوم از اروگوئه باشد. فینال جام جهانی بالاخره در ساعت 2:10 ظهر آغاز شد.
هزاران تماشاگر آرژانتینی، مسیری سخت را با قایق تا ریو د لا پلاتا پیموده بودند تا تیمشان را تشویق کنند اما خیلی از آن ها حتی نتوانستند وارد ورزشگاه شوند چرا که برگزار کنندگان، قبول نکردند که ظرفیت ورزشگاه را از 93 هزار نفر، بالاتر ببرند و دلیل این کار را امنیت می دانستند.
داور بازی تا فاصله سه ساعت قبل از شروع کار، به دلیل ترس از حمله هواداران به وی، مشخص نشده بود. این مسئولیت در نهایت به لانگنوس رسید که او نیز درخواست اسکورت پلیس و قایق آماده برای رفتن پس از بازی را داشت تا سریعا از کشور خارج شود.
این بازی حساس، تنها 12 دقیقه پس از شروع، گل داشت وقتی که شوت دورادو از میان پاهای بوتاسو گذشته و به گل تبدیل شد. بازی دقایقی بعد توسط پوکل روی پای وارالو به تساوی کشیده شد. آرژانتین در دقیقه 37 حساب کار را 2 بر 1 کرد و گل استابیل، پیروزی موقت را برای آرژانتین به ارمغان آورد.
این گل اما بحث برانگیز بود چون اروگوئه ای ها اعتقاد داشتند که استابیل در آفساید بوده است اما داور گل را قبول کرد و آرژانتین، موقتا در بازی برتر شد. نیمه دوم داستان متفاوتی داشت و تنها پس از 12 دقیقه، سیا کار را به تساوی کشاند و چلسته با کمک هوادارانش، بازگستی رویایی داشت.
آرژانتین از طرفی نمی توانست از ضدحمله ها استفاده کند. آرژانتین تیمی خلاق بود که از فضاها برای ایجاد موقعیت استفاده می کرد اما دفاع اروگوئه راه آن ها را بسته بود. اروگوئه هنوز شک داشت که می تواند برنه باشد یا که ایریارته، با شوتی عالی از 25 یاردی، کار را 3 بر 2 کرد.
اروگوئه علیرغم برتری، از آقای گل جام، استابیل که 8 گل زده بود می ترسید اما او راه به جایی نبرد و با گل کاسترو در زمان های تلف شده، پیروزی اروگوئه تثبیت شد. در پایان، ریمت با اهدای جام به کاپیتان اروگوئه، جوئل نازاسی، شادی و جشن را برای روزها در سراسر اروگوئه به ارمغان آورد.
دولت این کشور روز بعد از فینال را تعطیل رسمی اعلام کرد. اروگوئه، که جام را بدون شکست به پایان رسانده بود، نمی توانست هدیه ای بهتر از این به هواداران خود بدهد.
