1- سوت پایان بازی به صدا در آمد . دورتموند 3-2 باخت و حذف شد . به همین سادگی هیچ پیچیدگی هم نداره !
2-شاید تنها هواداران دورتموند بفهمند که بازی دادن به فردریش و کرچ یعنی چی! بعید می دونم که شخص دیگه ای کرچ رو تا حالا دیده باشه ! خود من هم تا قبل دیشب فقط یه بازی از کرچ تو این دو سال دیده بودم. برای همین کرچ چیزی حدود 500 هزار یورو خرج شده بود اما در طرف مقابل هم پست این بازیکن , بازیکنی بود که براش 40 میلیون خرج شده بود ! این قضیه در همه پست ها به طرز کاملا اتفاقی صدق می کنه و هیچ بازیکنی از دورتموند اونقدری براش خرج نشده بود که به اندازه بازیکن های رئال مادرید خرج شده بود اما بدون شک همه بازیکن های دورتموند دیشب عالی تر از چک پول های تیم مقابل بودند ....
3- کلوپ یک بار دیگه من رو شگفت زده کرد ! بزرگترین انتقاد من تو بازی رفت در مورد بازی دادن به دورم بود اما کلوپ جوری دیشب این جوان رو ساخته بود که همه کاری تو دفاع چپ کرد ( با این که راست پاست ) برای کسی که بازی دورم رو از اول فصل دیده باشن به وضوح روشنه که کلوپ چی جوری این بچه رو رو به پلکان به بالا پرت کرده بود . از این دست بازیکنها زیادند نیازی هم نیست که پیر باشن یا جوون . یوشیج , کرچ , دورم حتی فردریش هم دیشب در حدی بازی کردن که نشون دادند کلوپ یه چیز دیگه است . تنها کسی که از قاعده مستثنی است متاسفانه تریلی کابوس های دورتموند .... مخیتاریانه ....
4- رئالی ها فکر می کردند که انتقام گرفتند .... البته گرفتند ولی انتقام پول رو گرفتند انتقام از نظر یک رئالی احتمالا به این معنی که بازیکنی که پارسال تو بازی برگشت یه تک به تک رو از دست داده رو به آرسنال بفروشی و یه بازیکن 100 میلیونی بخری ! نه ... من به این نمی گم انتقام .... انتقام اونی بود که دورتموند دیشب گرفت انتقام از حیثیت بر آب رفته بازی رفت . دورتموند انتقام بازی رفت رو گرفت و بار دیگه هوادارهاش رو سربلند کرد.
5- آدم ها دو دسته اند : عده ای که به رویاهاشون خیانت می کنند و عده که به دنبال رویاهاشون می رن و بهش وفادار می مونن . کلوپ جزو دسته دومه ( با این که شاگرداش جزو دسته اولن و عشق رو به شهرت و پول فروختن لعنت به خائن ! ) تمام مربی های جهان از یه چیزی شروع کردن حتی دی متئو هم از چلسی با دروگبا و ماتا شروع کرد اما کلوپ دقیقا از ه هیچی شروع کرد دورتموند سال قبلش سیزدهم لیگ شده بود و امیدی به بازگشت نمی رفت اما کلوپ این قدر صبر کرد تا جواب داد . صبر کرد صبر کرد صبر کرد ...... صبر کرد تا اون هوملز و سوبوتیچی که 19 سالشون بود 24 ساله شدن تا اون موش صحرایی برای خودش برو بیایی پیدا کرد ..... عجیب تر از همه سرعت پیشرفت کلوپ و دورتموند بود از بین تموم مربیای جهان فقط فرگوسن از این لحاظ قابل مقایسه به کلوپه که البته اون هم سرعت پیشرفت کلوپ رو نداشت ...
6- طرفدارهای تیم های دیگه باید به ما حسودی کنند من لذت بازی دیشب رو به هیچ چیزی نمی فروشم نه به دسیما نه به سه گانه و قهرمانی با اختلاف 2 امتیاز نه به لذت سرمربیگری آقای خاص ( گرچه کلوپ خیلی خاصتره) و نه به دریبل های مسی و نه به همه چیزهای خوب دنیا غیر از دورتموند . من ترجیح می دم برای خندیدن 90 دقیقه کلوپ و رفتارهاش رو ببینم تا یه سریال طنز! فقط به یاد بیارین رفتار کلوپ پس از پنالتی گرفتن داور در دیشب که چه جوری کواچ رو آروم کرد ...
7- گفتم داور , ما طرفدار های دورتموند این قدر مظلومیم که حرف از ناداوری نمی زنیم و تمام اشتباهات داوری پشت بازی قشنگمون گم می شه و خودمون هم از لذت بازی نمی فهمیم که حرکت فعلا بازیکن رو میخی کارت قرمز داشت شاید برای همینه که بایرنی ها تو کامنت های سایت با رئالی ها سر داوری بحث می کنند
8-این دورتموند دیشب باید می باخت ! باید می باخت تا برای سال بعد کلوپ تیمش را قوی تر کند باید می باخت تا دورم تجربه کسب کند باید می باخت تا یوشیج جانشین گندوغان شود دورتموند باید می باخت تا من هم باختن را یاد بگیرم من در این چند سال با دورتموند زندگی کرده ام و با کلوپ آهنگ زیبای پیشرفت زندگی را گوش داده ام دیشب در میان وحشت های بازیکنان رئال دورتموند باید می باخت تا سال دیگر وحشت را به جای رئال به بقیه هم بدهد حتی اگر زنیت باشد دیشب دورتموند باید می باخت تا بداند گرفتن پاره کردن نوار آرامش و خونسردی رونالدو کافی نیست باید تور دروازه شان را پاره کرد دیشب باید میختاریان توپ را به تیرک می زد تا سال بعد به جای لوا به رئال 4 گل بزند خیلی از هوادران دورتموند یادشان هست که دو سال پیش در بازی با مارسی لواندوفسکی چند تک به تک و دورازه خالی را خراب کرد تا سال بعد در وستفالن چهار انگشتش را بالا بیاورد . من مطمئنم که مخیتاریان سال بعد زیر دست کلوپ کابوس رئالی ها خواهد شد و دیگر دوست رئالی ام پس از پایان بازی به موبایل من پیامک نمی زند که "زنده باد میخی ! "
9- چهل سال بعد که نوه های من از من و هم سن سالانم از فوتبالیست های آن دوران بپرسند در میان تعریف دوستانم از پرش ها و استارت های رونالدو , دریبل های جادویی مسی و ... من نیز به رویاهایم وفادارم و بلند شده دست بر قلبم گذاشته و بلند فریاد می زنم : تا ابد و برای همیشه من دورتموندی ام من دورتموندی ام من دورتموندی ام !
