"بازیکنان پاری سن ژرمن در یک زندان طلایی هستند که نمی خواهند تسلیم شوند. پیوستنشان به تیم دیگر غیرممکن است. بنابراین با اینکه می دانند در لیگ 1 بازی می کنند، همچنان مجبورند بمانند."
اینها سخنان دی کامپلی، مدیر برنامه های مارکو وراتی است. او پاریسن ژرمن را به یک زندان طلایی تشبیه کرده است. زندانی که از هر نظر زیباست. پول خوب می دهند، پروژه های رنگارنگ و بلند پروازانه دارند، بازیکن های کلاس جهانی را به تیم اضافه می کنند و خیلی کار های زیبای دیگر.
شاید وقتی در تابستان، بارسلونا در پی جذب مارکو وراتی بود همه این باور را داشتند که با فشار های وارده از سوی وراتی، اجازه ی خروج به او داده شود، اما همانطور که دی کامپلی گفت خرید بازیکن از پاریسن ژرمن، سخت ترین کار دنیاست. وقتی عکس وراتی با روزنامه ی موندو انتشار پیدا کرد، همه منتظر پیوستن این بازیکن به بارسلونا بودند و شام او با لیونل مسی هم به شایعات دامن زد. اما در میان بهت همگان، ناصر الخلیفی نه تنها وراتی را به بارسلونا نفروخت، بلکه در یک حرکت ناباورانه، پول بند فسخ نیمار، ستاره ی بارسلونا را هم جور کرد. همه وارد شکی عظیم شدند. هیچکس باور نمی کرد که نیمار به لوشامپیونه برود. بازی کنار مسی را بیخیال شود و هم بازی کاوانی باشد. خیلی از کارشناسان معتقد بودند که این یک پاتک در جواب مارکو وراتی از سوی باشگاه و ناصر الخلیفی ست. اما کم کم قضییه جدی تر شد. نیمار در پاسخ به این شایعات هیچگونه واکنشی نشان نداد؛ نه تایید کرد و نه تکذیب. وقتی مدیران باشگاه بارسلونا، احتمال ماندن نیمار را 200 درصد اعلام کردند، تا حدودی خیال طرفداران راحت شد. آخر آنها نمی خواستند یکی از اصلی ترین بازیکنان خود را از دست بدهند آن هم بعد اینکه نتایج ضعیفی در فصل قبل گرفته بودند.
تنش در تابستان بالا گرفته بود. جنگی تمام عیار میان بارسلونا و پاریسن ژرمن! در تور پیش فصل بارسلونا، نیمار نقش شماره یک تیم بود. در تمام بازی ها گل زد و بعد از گل هم خود را خوشحال جلوه می داد. همه منتظر بودند تا بعد از گلزنی، پیراهن بارسلونا را ببوسد و پایان دهد بر این شایعات سرسام آور!
وقتی نیمار شیرین ترین لحظه ی خود در بارسلونا را کامبک مقابل پاریس دانست، خیلی ها بر این باور شدند که این جوابی دندان شکن به پاریس است. اما آن ها انگار هنوز پول را نشناخته اند. پول، چیز عجیبی ست. وقتی اسم پول می آید، پاها شل می شود. آن وقت است که لگد میزنی به خاطرات تلخ و شیرینت و میروی پی ثروتمند شدن! البته هدف نیمار، تبدیل شدن به مرد شماره یک بودن در تیم هم بود. هدفش توپ طلا هم بود! آخر در تیمی که لئو مسی بازی کند، هیچوقت نمی توانید مرد شماره یک شوید. او همیشه از همه بالاتر است.
سر انجام خبری که هواداران بارسلونا از آن وحشت داشتند، تیتر یک روزنامه ها و خبر گذاری ها شد: نیمار به پاریسن ژرمن پیوست! همه در بهت فرو رفته اند و به سرنوشتی که در انتظارشان هست فکر می کنند. نه تنها وراتی را ندادند، بلکه نیمار را هم از بارسلونا جدا کردند. شاید این ها، تقاص همان کامبک در لیگ قهرمانان بود. خشمی شعله ور در نگاه ناصر الخلیفی بعد از گل ششم بارسلونا، گواه این قضییه ست.
البته این دیدگاه در مدیران پاریسن، که بازیکن تا وقتی که قرارداد داد باید در تیم بماند، نکات مثبتی هم دارد. اینطور بازیکنان حواسشان را بیشتر جمع می کنند و هروقت که تیم دلشان را زد، ترکش نمی کنند. آنها بازیکن را به هر قیمتی که شده، به باشگاه وفادار نگه می دارند. این روز ها که خبر انتقال نیمار به رئال مادرید شنیده می شود، می توان فهمید که تمامشان شایعه ست. تا نیمار 5 سالی که مدت قراداد است در تیم بازی نکند، اجازه ی خروج به او داده نمی شود. کار درستی هم به نظر می رسد. وقتی برای یک بازیکن اینقدر هزینه میکنی و او با میل خود قراردادی 5 ساله میبندد، باید به آن وفادار باشد. اگر هم خواست ماجراجویی جدیدی آغاز کند، اجازه ی خروج به او داده نمی شود. بالاخره هر باشگاه سیاست خاص خود را دارد و نمی شود به آن ایرادی وارد کرد!
البته برخی هم معتقدند که نباید به بازیکن زیادی متکی بود. یعنی اگر نخواست در تیم بازی کند، باید او را به فروش رساند. وقتی که بازیکن دلش با تیم نباشد، به درد بازی کردن در تیم نمی خورد. مثلا قضییه ی انتقال کوتینیو به بارسلونا! لیورپول درخواست بارسا را شنید و پس از اینکه متوجه علاقه ی کوتینیو به بارسلونا هم شد، با دریافت پولی خوب او را به فروش رساند.
با این همه، نمی توان گفت که این سیاست پاریسن ژرمن کار درستی ست یا نه! خوب است یا بد! زشت است یا زیبا! بالاخره همه میدانند که اگر با این تیم قرارداد ببندند، تا پایان مدت قرارداد حق فسخ معامله را ندارند. پس تصمیم با خودشان است. باشگاه ها هم این را بدانند که خرید کردن از پاریسن ژرمن، "غیرممکن" است!
