در نکوهش ورزش قابل پیش بینی !!

به نظرم بدترین چیز واسه ورزش اینه که قابل پیش بینی بشه توی این چند سال اخیر، خیلی از لیگهای ورزشی دنیا از حالت رقابتی در اومده و تکلیف خیلی از لیگها قبل از شروع فصل قابل پیشبینی شده قهرمانی های پیاپی یوونتوس توی سری آ قهرمانی های پیاپی بایرن توی بوندسلیگا پاریس هم که دیگه لوشامپیونه رو داره قٌرٌق میکنه حتی قهرمانی اسپانیا توی جام جهانی 2010 و آلمان توی جام 2014 یا مثلاً توی ورزشهای دیگه: فینال های تکراری کلیولند و گلدن استیت توی NBA توی 3 سال اخیر قهرمانی مرسدس بنز توی مسابقات فرمول یک در 4 سال اخیر قهرمانی بانک سرمایه توی لیگ والیبال خودمون و ... خب طبیعیه که طرفدارای این تیمها خوششون میاد از قهرمانی تیمشون، اما من فکر میکنم بخش زیادی از لذت ورزش با این قابل پیشبینی بودنش از بین میره یادتونه قهرمانی لسترسیتی توی انگلیس چطوری کل علاقمندان فوتبال رو به وجد آورده بود؟؟ یادتونه ایسلند شگفتی ساز توی یورو 2016 چطوری خیلی ها رو مجذوب خودش کرده بود؟ قهرمانی استقلال خوزستان توی لیگ خودمون قهرمانی یونان توی یورو 2004 و ... اینا معجزات ورزشه که باعث میشه اکثر طرفداران ورزش غرق در شگفتی بشن. این شگفتی ها معمولاً مربوط به تیم خاصی نیست. اکثر هوادارا از این شگفتی ها لذت میبرند من این معجزات ورزش رو بیشتر دوست دارم ورزش قابل پیشبینی برای من لذتی نداره پی نوشت: دیشب تیم فوتبال آمریکایی نیوانگلند پتریتس برای سومین بار در چهار سال اخیر، قهرمان کنفرانس امریکن شد. طبیعتاً هوادارانش خیلی کیف کردند. ولی من خیلی بدم اومد و بهانه ای شد تا این مطلب رو بنویسم.