طرفداری- آرژانتین مملکتی است که احتمالاً بیش از سایر کشورها فوتبال در آنجا جریان دارد. جایی که با فوتبال زندگی میکنند و این موضوع در هیچجا بیش از روزاریو ملموس نیست، جایی که 300 کیلومتر با پایتخت (بوئنوس آیرس) فاصله دارد و تبلور عشق این کشور به فوتبال است. با اندازهای تقریباً بزرگ و در فضایی شهری، روزاریو توسط رودخانه پر پیچ و خم پارانا احاطه شده است. در روزاریو دریایی از ساختمانهای بلند را میبینید که در ابعاد متفاوت ساخته شدهاند. همین تفاوتها، به شهر شخصیت خاص خود را داده است و اگرچه مانند بسیاری از شهرهای دنیا، روزاریو از ظرافت خاصی برخوردار نیست، اما جذابیتهای منحصر به فرد و نشانههای زیبای خود را دارد.
در مرکز شهر، پارک ایندیپندنس (استقلال) قرار دارد، مکانی که در نزدیکی یک منطقه تجاری به نام ارونیو واقع شده است. بلوار ارونیو نیز منطقه استقرار ورزشگاه مارچلو بیلسا است، ورزشگاه یکی از دو تیم مطرح شد، نیولز اولد بویز. درحالی که در آنجا از فوتبال گریزی نیست و این بازی زیبا با روح مردم آمیخته است، یک خیابان باریک و کافههای شلوغ مرکز شهر را به مکانی خاص تبدیل کردهاند. در کنار اینها، رقابت همیشگی اولد بویز با دیگر تیم بزرگ شهر، روزاریو سنترال، باعث به وجود آمدن یک شور و شوق درونی در شهر شده است. رقابتی که به نام «جذامیها در برابر مهاجرها» معروف شده است. نامی که سابقه تاریخی دارد. داستان به یک قرن قبل باز میگردد، درحالی که قرار بود دو تیم در مرکز خیریه جذامیها به میدان بروند، اما روزاریو سنترال از بازی کردن در آن دیدار سرباز زد و از این رو این القاب روی دو تیم مانده است.
دشمنی دو باشگاه اما باعث نمیشود روح فوتبال از این شهر جدا شود. غرور فوتبالی همیشه در میان این مردم وجود دارد، چراکه فوتبال بخشی از زندگی آنهاست. در نتیجه، سیستم تیمهای پایه روزاریو یک نمونه موفق است که به رشد و نمو فوتبال در آرژانتین کمک میکند. گابریل باتیستوتا، خورخه والدانو، ماریو کمپس، نستور سنسینی و مائوریسیو پوچتینو همگی از جوانانی هستند که از خیابانهای روزاریو به سطح اول فوتبال رسیدهاند. در عینحال روزاریو محل تولد ستارگانی چون آنخل دی ماریا، مکسی رودریگز، مائورو ایکاردی، ازکوئیل گارای و صد البته، لیونل مسی است. همچنین سرمربیان نامآشنایی متولد و بزرگشده این شهر هستند. سزار لوئیس منوتوی و مارچلو بیلسا، هردو اهل روزاریو هستند. در کنار فوتبال، از یاد نبرید افراد مشهور تاریخسازی چون چهگوارا و کارتونیست مطرح، ال نگرو، نیز اهل روزاریو هستند.
روزاریو طبیعتی خشن و شیطانی دارد، اما زمانی که بحث فوتبال پیش کشیده میشود، صحبتی از ارجحیت منافع فردی به منافع جمعی نیست. سرمربی پیشین نیولز و بارسلونا، خراردو مارتینو در کتاب گیم بالاگ، مسی، میگوید:
روزاریو با سایر شهرها متفاوت است، چراکه یک اشتیاق خاص فوتبالی در آن وجود دارد. حومه شهر یک کمربند بلند از بازیکنان مستعد است. یک کارخانه فوتبال که بازیکنان باهوش را تولید میکند که احساس عشق فوقالعادهای نسبت به شهر و فوتبال دارند. به همین علت است که در روزاریو آکادمیهای پررورش بازیکنان بسیار مهم هستند و تاکنون بازیکنان فوقالعادهای چون مسی به دنیا معرفی کردهاند.
در شرایطی که عموماً روزاریو را با نام نیولز اولد بویز میشناسند، اما این روزاریو سنترال و روزاریو اتلتیک بودند که فوتبال را در سال 1889 به این شهر آوردند. نخستین فردی که فوتبال را به روزاریو آورد، الکساندر واتسون هاتون بود، یک معلم اسکاتلندی. فوتبال در آرژانتین اگرچه در پایتخت شروع شد، اما در روزاریو توسعه یافت، جایی که میزبان نخستین باشگاه فوتبال بود. باشگاه روزاریو اتلتیک در روزهایی که کارگران مشغول توسعه خطوط ریلی آرژانتین بودند و خود این موضوع حواشی زیادی به دنبال داشت، به تیم مدیران تبدیل شد و روزاریو سنترال به تیم کارگران بدل شد. نخستین دیدار لیگ آرژانتین نیز در سال 1893 برگزار شد. در طرف دیگر شهر، نیولز به فاصله کمی در سال 1903 تأسیس شد و درحالی که اتلتیک به تیم راگبی تبدیل شده بود، به جدیترین رقیب سنترال بدل شد.
هر دو تیم روزاریو سنترال و نیولز بدون شک از پایههای پیشرفت فوتبال در آرژانتین بودند، اگرچه هیچکدام نتوانستند خود را به عنوان تیمهای قدرتمند کشور مطرح کنند. در اواخر دهه 1890 لوماس تیم اول آرژانتین بود و در قرن جدید نیز قدرت در اختیار آلومنی بود. پس از آن باشگاههای بوئنوس آیرسی پیش آمدند و به رقابت پرداختند. همچنان که نام بوکا جونیورز و ریور پلاته برای همگان آشناست. ظهور این قدرتها باعث شد تا دهه 70 میلادی هیچکدام از باشگاههای روزاریویی نتوانند قهرمان شوند، اما این موضوع ذرهای از شور و اشتیاق موجود در شهر نسبت به فوتبال، کم نکرد. اولین قهرمانی اما در سال 1971 پس از یک فصل جدال و رقابت سخت به دست آمد. قهرمانیای که رقابت دو باشگاه را به نوعی دیگر شکل داد و برای اولینبار در شهر، یک تیم به عنوان برنده مطرح شد.
نیولز و سنترال احتمالاً تعدادی از ماندگارترین دربیهای تاریخ فوتبال را برگزار کردهاند، اما یکی از مهمترینها در تاریخ کلاسیکوی میان دو تیم، در پایتخت، بوئنوس آیرس، در قالب دیدار نیمههایی رقابتهای قهرمانی ملی برگزار شد. دیداری میان گرسنگان قهرمانی و جداکننده طرف پیروز شهر؛ آن روز هوا به شکل عجیبی مرطوب، خفهکننده بود و تنش ورزشگاه بی حد و حصر زیاد بود. فصل قبل روزاریو سنترال به فینال رسیده بود و در آنجا شکست خورده بود، اما این دیدار چیز دیگری بود.
تا دقیقه 80، بازی کاملاً تاکتیکی و البته بدون گل تحت فشار سنگین هواداران دنبال میشد، اما درحالی که 13 دقیقه به پایان بازی باقی مانده بود، یک ضربه آزاد در موقعیتی بسیار خطرناک در نزدیکی محوطه جریمه نیولز گرفته شد. یک ارسال مواج توپ را به محوطه جریمه آنها رساند و ضربه سر آلدو پوی کافی بود تا روزاریو پیش بیفتد و آنگاه هیچ چیز نمیتواند خوشحالی دیوانهوار هواداران روزاریو سنترال روی سکوها را توصیف کند. آن گل تنها گل بازی بود در فینال هم یاران پوی موفق شدند تیم قدرتمند سن لورنزو را شکست دهند تا به قهرمانیای که استحقاق آن را داشتند، دست یابند. اما این دیدار بیش از یک نیمه نهایی بود. این دیدار یک رقابت جاودانه فوتبالی بود که تا امروز هم هنوز به همان شکل باقی مانده است. هواداران در دو طرف ورزشگاه عشق خود به فوتبال را فریاد میزنند و منتظرند تا حقانیت آنها مبنی بر پیروز بودن اثبات شود. گل پوی اما آنقدر اهمیت داشت که حتی تا امروز که پوی 71 ساله است، هر سال صحنه گل در ورزشگاه سنترال بازسازی میشود.
نیولز هم اما روزهای خوب خود را داشته است. آنها با پیروزی در برابر سنترال در فینال سال 1974 انتقام خود را گرفتند و برای اولینبار قهرمان شدند تا از نظر افتخارات، با باشگاه رقیب خود برابر شوند. افتخاراتی که در سالهای بعد به شکل چشمگیری از رقیب پیشی گرفت. نیولز در روزاریو باشگاهی است که نامهای بزرگ در آنجا بیشتر به میدان رفتهاند. بیلسا، نامی که حالا روی ورزشگاه باشگاه گذاشته شده است، یکی از بزرگترین بازیکنان است که حالا به یک سرمربی مورد احترام بدل شده است، این درحالی است که دیگو مارادونا و لیونل مسی نیز سابقه پوشیدن پیراهن قرمز و مشکلی را داشتهاند. اما این بیلسا بود که به سمبل پیشرفت در نیولز بدل شد. او ماجرای خود را از اوایل دهه 90 شروع شروع کرد و انقلابی تاکتیکی در نیولز انجام داد. پیش از حضور او، نیولز در تاریخ خود تنها دوبار قهرمان رقابتهای ملی شده بود و در زمانی که بیلسا در باشگاه حضور داشت، دو قهرمانی دیگر به کمد افتخارات آنها اضافه شد. بیلسا فردی بود که سبک باشگاه را تغییر داد که آن فوتبال به روش بیلسیستا مشهور شد و باعث شد تا در آخرین فصل حضور او، تیم تنها در یک دیدار شکست بخورد. بیلسا اما خیلی زود استفعا کر و نیولز را ترک کرد.
او در روزاریو به دنیا آمده و برزرگ شده بود و به یکی از افراد شاخص تبدیل شده بود که تاکتیکهای منحصر به فرد خود را داشت. تاثیر بیلسا اما روی خورخه گریفا بود، بازیکنی که پس از بازنشستگی به آکادمی باشگاه رفت و در راستای اهداف بیلسا به کشف استعدادها پرداخت. در همین اثنا بود که او موفق شد اعجوبهای مانند مسی را پیدا کند، کسی که نه تنها تاریخ نیولز اولد بویز، بلکه تاریخ فوتبال را نوشت.
روزاریو همه آن چیزهایی است که نوشتیم، روزاریو محل تولد فوتبال در آرژانتین است، زادگاه بزرگان فوتبال آرژانتین و جهان است اما آنچه که باید به یاد بماند، شور و شوق بیاندازه مردم نسبت به فوتبال و روح فوتبال است که در جان مردم نفوذ کرده است. روزاریو نه یک شهر معمولی، بلکه شهری درخشان در آرژانتین و آمریکای جنوبی است.