بتیس آمده بود بارسلونا را مستأصل کند. بازیکنانش آمده بودند با دوندگی و پرس و بازی خشن، مهندسان و آرشیتکتهای بارسلونا را از جریان بازی خارج کنند. یک سناریوی تکراری و قابل پیشبینی. این که بازی تبدیل شود به شکایتهای کاتالونها به داور و جنگ اعصاب میانه زمین و بعد هم گل خوردن روی ضد حمله و…. این داستان رویارویی تیمهای بدبدن لالیگا با بارسلونا طی یکدهه گذشته بوده است. راهی برای مهار تیمی که زیباترین و هجومیترین فوتبال سهدهه گذشته را به نمایش میگذاشت. اما وقتی دقیقه بازی از شصت گذشت بازیکنان بتیس، خسته و نومید با تیمی روبهرو بودند که با همان حربه خودشان به جنگشان آمده بود. بازی فیزیکی و دوندگی و پرس از جلو.
آری. بارسلونای والورده شکل دیگری بازی میکند. بدون ژاوی و بدون آلوزو، بدون اینی یستا و حتی فابرگاس و سانچس، حالا با بارسلونایی روبهرو هستیم که فوتبال را نه از طریق کشف شهود و تجلی نبوغ که با رنج و تلاش و مشقت بازی میکند. تیمی که در همین بازی با بتیس پرس تیمی را حتی وحشتناکتر از حریف اجرا میکرد. تیمی که با فشرده شدن در یک پهنای ۳۰ متری در میانه میدان، با چنگ و دندان مقابل حریف میایستد و هیچ پروای نام و نشان و اعتبار کلاسیک خود را به عنوان تیمی هجومی و گستاخ ندارد. تیمی که با دستورات تاکتیکی والورده از بازی خشن رویگردان نیست و در همین بازی بتیس در تعداد خطا همتراز حریف میایستد. تیمی که مهندسان و نابغههایش باید همچون کارگران بدوند و دفاع کنند و آرایش تدافعی تیم را حفظ کنند. مثل فالانکسهای اسپارت در قرون باستان. تیمی که بیشتر از آنکه وامدار سبک بارسلونای گواردیولا و رایکارد و کرویف باشد وامدار سبک بازی آتلتیکو بیلیائو و حتی آتلتیکومادرید سیمئونه است. برای همین است که نیاز چندانی به دمبله ندارند و برای آمدن کوتینیو به ترکیب اصلی کسی بیتابی نمیکند. برای همین است که بازیکن جنگنده و چغری مثل پائولینیو اینقدر راحت در ترکیب جا میافتد و گل میکند. گل زدن به این بارسلونا کار سخت و مشقتباری است.
در بازی با بتیس، یک خط هافبک ۴ نفره کلاسیک ۹۰ دقیقه با حریف جنگید. بوسکتس، راکیتیچ، آندره گومز و سرخی روبرتو. بارسلونا تا حریف را خسته و نومید نکرد، فقط جنگید. نبرد در میانه میدان در بازیای که تا دقیقه ۶۰ قابل پیشبینیترین نتیجه برای آن مساوی بدون گل بود. اما وقتی بتیس واداد، مهندسان وارد کارزار شدند. مسی و راکیتیچ و سوارز در عرض ۲۰ دقیقه ۵ گل به حریف زدند. به تیمی که این فصل از قابل احترامترین تیمهای لالیگاست. این بارسلونا دوستداشتنی نیست، تخیل شما را ورز نمیدهد. بعید است نامی در تاریخ فوتبال برای خود دست و پا کند. اما اگر آخر فصل علاوه بر لالیگا، افتخارات بزرگ دیگری هم کسب کردند، متعجب نشوید.
