هیچ وقت دیوانه لقب نبوده ام، خوشحالم و افتخار می‌کنم که کاپیتان دوم تیم هستم، فرانچسکو از من بزرگتر است و فقط زمانی که او اعلام بازنشستگی کند بازوبند را قبول می‌کنم. آن زمان هم کسی از کاپیتان شدن من خوشحال نخواهد بود، چراکه یکی از بهترین بازیکنان تاریخ تیم رم کفش‌های خود را آویزان می‌کند و پوشیدن این بازوبند ناراحت کننده خواهد بود، برای من کافی است که نزد هواداران و هم‌بازی‌های خودم در رم به عنوان نمادی از این باشگاه یاد شود تنها حسرت من در زندگی این است که فقط یکبار میتوانم زندگی ام را وقف رم کنم.