چشمانتان را ببندید. به یک سال قبل از آمدن رونالدو فکر کنید. اگر به شما می گفتند بازیکنی به رئال مادرید می آید که در 9 سال دستاورد های فعلی کریستیانو را کسب می کند، باور می کردید؟
حتما در آن زمان می گفتید خدا باید یک ابر قهرمان بفرستد تا این آمار را ثبت کند.
آن ابر قهرمان یک پسر بچه بیچاره در مادیرا بود. حتی استعداد ذاتی نداشت. اما آن ابر قهرمان را خودش با پشتکار، با تلاش و فداکاری ساخت و از پائین ترین نقطه به بالای برج ایفل و کسب توپ طلای پنجم رسید. حالا اگر جوایز فردی مثل توپ طلا، مرد سال فیفا، بهترین فیفا و مرد سال فوتبال اروپا را کنار هم بگذاریم هیچ بازیکنی در تاریخ بالاتر از او نیست.
روزهای عجیبی را سپری می کنیم، کهکشان بهترین باشگاه تاریخ فوتبال کم فروغ شده است.
2013 را یادتان رفت؟ بارسلونا با اختلاف لیگ را برد، دورتموند رئال را در اروپا حذف کرد و فینال جام حذفی را به اتلتیکو مادرید در برنابئو باختیم. بعدش چه شد ؟ کدام تیم در 4 سال 3 بار روی سکوی اروپا رفت؟ لازم به فکر کردن نیست، این بازگشت فقط از عهده بهترین باشگاه تاریخ فوتبال بر می آید.
مسیر ما با کریستیانو رونالدو و اعضای همین تیم که تاریخ را نوشتند ادامه دارد. تغییرات لازم است اما زیر و رو کردن کل تیم نه. به خاطر یک فصل ضعیف چند فصل تاریخی اخیر را فراموش نمی کنیم. بگذارید مزخرفات همیشگی که رونالدو تمام شده است را تکرار کنند اما به زودی سیزدهمین قهرمانی اروپا، هفتمین قهرمانی جهان و ششمین توپ طلای کریستیانو را خواهند دید...
