شهاب احمدی / طرفداری ارزش کار لوئیس سوارز در لیورپول برای من اگر بیش تر از رونالدو در رئال یا مسی در بارسا نباشد، بدون شک کمتر هم نیست. آنچه که سوارز برای تیمش انجام می دهد دقیقا به اندازه همان کاری است که رونالدو یا مسی برای تیم هایشان انجام می دهند. از کیفیت فنی سوارز می توان شعر سرود. از نحوه کنترل توپ هایش، از فرارهایش، از پاس گل ها و تمام کنندگی اش می توان داستان ها گفت. لیورپول اگر قهرمان لیگ برتر شود - که شانس خوبی هم دارد - بدون شک لوئیس سوارز مهم ترین رکن در این مهم خواهد بود. با این حال کمتر کسی است که نداند این بازیکن زیبا از لحاظ فنی، در ابعاد اخلاقی دچار فقر شدیدی است. اصلا نمی خواهم از آن «آبشاری» که در برابر غنا زد صحبت کنم. به مسئله توهین نژاد پرستانه اش به اورا و همچنین حرکت بسیار زشت امتناع از دست دادن با او نیز کاری ندارم. ایوانوویچ را هم فراموش می کنم که چگونه در صحنه ای باور نکردنی «گاز» گرفته شد. برای من «اجراهایی» که سوارز در زمین انجام می دهد کافی است تا بگویم او شخصیتی متزلزل دارد و این مسئله از ابعاد روان شناختی نیز قابل بررسی است. بازیکنی با چنین توانایی مشخص نیست چرا بیش تر از آنکه در زمین بازی به «هنر توپی اش» تکیه کند، سعی می کند «هنر آرتیستی اش» را به رخ بکشد. اگر بخواهم لیستی از «سوپر دایو های» او ارائه دهم مطمئنا تبدیل به کتابی حجیم خواهد شد، اما تنها به دیدار اخیر لیورپول مقابل سیتی بسنده می کنم. لیورپول مقابل سیتی فوق العاده بود، آن ها با تکیه بر جو رویایی آنفیلد و هنر مردانی همچون جرارد و همین سوارز، اکنون شانس نخست قهرمانی در جزیره محسوب می شوند. اما صحنه های غیر فوتبالی که سوارز در این دیدار خلق کرد برای من، که از زیبایی های لیورپول به وجد آمده بودم بسیار تلخ بود. نیمه اول در دو صحنه گرچه سوارز با خطا متوقف شد - که تصمیم داور در اعلام خطا درست هم بود - اما چنان خود را زمین می زد و چنان فریاد می کشید که گویی مورد هجوم منکراتی گروهی واقع شده است! به نظر می رسد اولین نقطه از بدن سوارز که در برخورد با بازیکنان حریف فعال می شود، دهانش باشد! برای بازیکنی با چنین تکنیک نابی، حقیقتا چنین کارهایی بسیار حقیرانه و بچه گانه توصیف می شود. نیمه دوم اما اوج اجرای لوئیس بود. شیرجه ناباورانه او در شرایطی که می توانست به حرکت خود ادامه دهد به قدری زشت و زننده بود که حداقل قلم من قادر به توصیف آن نخواهد بود. حکایت او و داوران لیگ برتر بی شباهت به چوپان دروغگو  نیست. در شرایطی که به نظر می رسید او در صحنه ای دیگر در برخورد با مدافع حریف سرنگشون شده باشد اما باز هم بزرگ نمایی بیش از حد باعث شد تا داور از اعلام ضربه پنالتی به نفع لیورپول خودداری کند. جیم بویس مدیر ارشد فیفا اعتقاد دارد که این گونه رفتار های سوارز مانند "غده ای سرطانی" برای فوتبال است. بویس اولین فردی نبوده است که به چنین رافتارهای سوارز واکنش نشان داده است. مشخص نیست که سوارز چگونه علی رغم انبوهی از سرزنش ها همچنان هر بازی بیشتر به نسبت بازی قبل به اجرای تئاتر می پردازد. به همین علت است که می گویم شخصیت او از بعد روان شناختی به شدت قابل پیگیری است. لوئیس سوارز بدون شک از لحاظ فنی فوق العاده است، فردی که توانایی های فنی او را انکار کند قطعا بهتر است رشته ورزشی مورد علاقه اش را تغییر دهد. برای اینکه در خاطره ها ماند و در تاریخ ثبت شد اما تنها خوب بودن از لحاظ فنی کافی نیست. سوارز با ادامه این روند عجیب و غریبش تنها در ذهن مردم اروگوئه و هواداران لیورپول باقی خواهد ماند و اگر هم در ذهن دیگر هواداران فوتبال باقی بماند تنها با یک صفت خواهد بود : متقلب...