زبان‌های ایرانی یکی از شاخه‌های زبان‌های هندوایرانی از خانواده بزرگ زبان‌های هندواروپایی (آریایی) را تشکیل می‌دهد. منظور از اصطلاح زبان‌های ایرانی یا زبان‌های ایرانی‌تبار، گروهی از زبان‌ها است که همگی ریشه در یک زبان باستانی به نام زبان نیا-ایرانی داشته‌اند و به معنی زبان‌های مرتبط با واحد سیاسی کشور امروزی ایران نیست. پس منظور از زبان ایرانی در این مقاله زبان های هم خانواده با زبان فارسی هست نه کشور ایران مهمترین زبان‌ها، لهجه‌ها و گویش‌های ایرانی امروزی عبارتند از: فارسی (پارسی، دری، یا تاجیکی)، مازنی، کردی، پشتو، بلوچی، لری، لکی، زازاکی، گیلکی، تالشی، تاتی، گویش تونی، آسی ، پامیری ، اوستیایی و سمنانی که به دو قسمت ایرانی شرقی و ایرانی غربی تقسیم می شوند. گفتنی است زبان فارسی دارای سه دوره ی زبان شناختی فارسی کهن ، فارسی میانه و فارسی جدید است. بعضی از این زبان ها مثلا لری به زبان فارسی میانه نزدیک تر هستند و بعضی دیگر مانند بلوچی به فارسی جدید و بعضی مانند کردی به پارتی نزدیک هست.بعضی از این زبان ها نیز همانند لهجه ای از یکدیگر هستند. زبان های ایرانی شامل زبان هایی منقرض شده در طول تاریخ نیز می شوند.مانند زبان سغدی در آسیای میانه یا زبان پهلوی(فارسی میانه) یا پارتی یا زبان آذری کهن. در زمان حاضر در سه کشور ایران ، افغانستان و تاجیکستان زبان ایرانی فارسی رسمی می باشد و برآورد می‌شود که امروزه حدود ۲۰۰ میلیون تن به زبان‌های ایرانی سخن بگویند که سهم زبان فارسی حدود 100 میلیون نفر است.