در فروردین سال 1314 خورشیدی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه و تقاضای دولت وقت، نام رسمی ایران ( به جای پرس ، پرشیا و غیره ) برای کشور ما انتخاب شد. در مغرب زمین از قرون وسطی، ایران به نام هایی از قبیل : پرس ( فرانسوی ) ، پرشیا ( انگلیسی ) ، پرسیس ( یونانی ) نامیده شده است . اسمی که امروز «ایران» گفته می شود بیش از 600 سال پیش «اران» Eran تلفظ می شد.
سعید نفیسی در دی ماه 1313 نام «ایران» را به جای «پرشیا» پیشنهاد کرد. این نامگذاری در آغاز مخالفانی نیز داشت؛ آنها بر این باور بودند که در «پرشیا» فرهنگ و تمدنی نهفته است که نمی توان آن را حذف کرد و شناخته شده و بین المللی نیز است؛ اما حامیان نامگذاری ایران، اعتقاد داشتند که واژه ایران بسیار کهن است و بر اقتدار سیاسی کشور می افزاید.
واژه «ایران» بسیار کهن است و قبل از آمدن آریاییها به سرزمین مان اطلاق می شد و نامی تازه و ساخته و پرداخته نیست. پروفسور آرتور اپهام پوپ ( 1969 – 1881 میلادی ) ایران شناس مشهور امریکایی در کتاب «شاهکارهای هنر ایران» که در سال 1338 توسط دکتر پرویز خانلری به زبان فارسی ترجمه شده است ، می نویسد : «کلمه ایران به فلات و توابع جغرافیایی آن حتی در هزاره پیش از آمدن آریاییان نیز اطلاق می شود»
واژه «ایران» از دو قسمت ترکیب شده است. قسمت اول به معنی اصیل، نجیب، آزاده و شریف است؛ قسمت دوم به معنی سرزمین یا جا و مکان است؛ یعنی سرزمین آزادگان.
