پژمان عزیز؛ برای ما پرسپولیسی ها و دوستدارانت امشب بهترین از این نمیشد؛ اینکه بشنویم و بخوانیم در چهارمین سال فعالیتت در عرصه سینما و هنر کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر جشنواره فیلم فجر شده ای.افتخار بزرگی است شماره یازده دوست داشتنی انگار در دربی برای مان گل زدهای و بدان با شنیدن این خبر قلب چهل میلیون ایرانی عاشق پرسپولیس و ستاره های پرافتخارش را شاد کردهای.
گویا از وقتی خبر کاندیداتوری تو به عنوان کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین منتشر شده، با خنده به این موضوع واکنش نشان دادهاند. نمیدانم اسمش را چه بگذارم. بیادبی؟ توهین؟ تمسخر؟ حسادت؟ نمیدانم. شاید هم نقش آفرینی تحسین برانگیزات در سریال پژمان در اولین کار هنری ات که همه را غافلگیر کرد چونان اثرگذار بوده که این دوستان هم ناخوداگاه به یاد ان اثر کمدی که یک ملت را مجذوب خود کرده بود افتاده و خندیدند.
آنها که تاب ورود فوتبالیست ها به عرصه سینما را نداشته و از تنگ نظری همیشه واکنش های حسوددانه داشته اند نمی توانستند تحمل کنند یک فوتبالیست با استعداد آنگونه در اولین کار هنری خود تحسین بزرگان سینما را برانگیزد و ملتی را مجذوب توان بازیگری خود کند. آنها نتوانستند ببیند پژمان جمشیدی به هنرمندی محبوب و مقبول مبدل شود در کمتر از چهار سال کاندیدای سیمرغ بلورین شود.
آقا پژمان.افتخار میکنیم که افتخار دیگری آفریدی. افتخار میکنیم که پسر محجوب پرسپولیس حالا در عرصه سینما و هنر حرف ها برای گفتن دارد. به این خنده ها همانطور که ملتی را با هنرت شاد کردی بخند آقای پژمان. حسودان امشب حق دارند بعد از خنده های شان در خلوت خود گریه کنند. تو بخند و بخندان و سیمرغ را چه بردی و چه نگرفتی در حق مادری دعا کن که آن دنیا هم دعایش بدرقه راه پسر است.
بهت افتخار می کنیم پژمان عزیز. نه ما که همه فوتبالی ها. چه قرمز و چه آبی. نه ما سرخابیها که جامعه هنری هم افتخار میکند به خلاقیت و نبوغ و نقش آفرینی و شکوفا کردن استعداد یک فوتبالیست.
